x
Futbolekonomi- Rusya'nın ev sahipliği yaptığı 2018 Dünya Kupası'nın finalinde Fransa, Hırvatistan'ı 4-2 yenerek 2. kez Dünya Kupası'nın sahibi oldu. Futbolekonomi- 12 Temmuz 2018 Real Madrid'in Portekizli yıldızı Chiristiano Ronalda 99.2 Milyon Sterlin (yaklaşık 112 Milyon Euro) karşılığı İtalyan devi Juventus'a transfer oldu. Juventus'a imza atan Ronaldo 4 yıllık imza kar... 15 Haziran 2018-  FIFA 21.Dünya Kupası başladı. Bir ay sürecek turnuva Rusya’da 11 kentte ve 12 farklı statda oynanacak. FIFA 32 takıma 400 Milyon $ dağıtacak. Şampiyon takım 38 Mio $ kazanacak.  4 Haziran 2018- Aziz Yıldırım'ın 20 yıllık başkanlık dönemine son veren Ali Koç, Fenerbahçe'nin yeni başkanı oldu. Resmi sonuçlara göre geçerli oy sayısı 20 bin 736 olarak açıklanırken oyların 16 bin 92'sini Ali Koç, 4 bin 644'... 27 Mayıs 2018-Galatasaray Lisesi'nde gerçekleştirilen genel kurulda , 2525 oy alan Mustafa Cengiz yeniden Galatasaray'ın başkanı oldu.  27 Mayıs 2018- Real Madrid Kiev'de oynanan Şampiyonlar Ligi final maçında Liverpool'u 3-1 yenerek, üst üste üç kez Şampiyonlar Ligi şampiyonu oldu. 20 Mayıs 2018 - Galatasaray Süper Lig'in 2017-18 sezonunu şampiyon olarak tamamlayıp 21.şampiyonluğuna ulaştı.  6 Mayıs 2018- Real Madrid ve Liverpool rakiplerini eleyerek, Şampiyonlar Ligi finaline yükseldiler. Şampiyonlar Ligi finali  26 Mayıs 2018 günü Kiev'de oynanacak. 19 Nisan 2018 Fenerbahçe ile Beşiktaş arasında oynanan Türkiye Kupası Yarı Final rövanş karşılaşması, maçın ikinci yarısında çıkan olaylar nedeniyle tatil edildi. 13 Nisan 2018- Galatasaray'dan varlık satışına devam...Riva'dan sonra Florya'da satıldı. Bu satıştan Galatasaray'a gelecek tutar 237,8 Milyon TL. Riva ile birlikte Galatasaray'ın kasasına süreç içinde toplam 999,4 Milyon TL  gi...
Buradasınız >> Ana Sayfa Haberler & Makaleler Ekonomi Diğer Yazarlar Dünya Futbol Ekonomisi ve Finansal İstikrarsızlık

Dünya Futbol Ekonomisi ve Finansal İstikrarsızlık

836847-20449326-1600-900

Anıl Aba- 21 Şubat 2018   Dikkat ederseniz tüm bu sorunların kaynağında şirketleşme, vahşi rekabet, yabancı limitinin kaldırılması ve Bosman kuralı gibi liberal politikalar var.

Liberal politikalar ülke ekonomilerine ne yapıyorsa futbol ekonomisine de aynısını yapıyor. Piyasaların serbestleşmesi, sistemi her zaman daha istikrarsız ve kırılgan bir hale getiriyor.

 

Çaktırmamaya gayret etseler de dört büyükler iktisadi açıdan, kelimenin tam anlamıyla, can çekişiyor. Hepsinin başı dik, zira boğazlarına kadar borca batmış durumdalar. Baskın seçimler, tansiyonlu kongreler, temkinli transfer politikaları ekonomik darboğazın semptomları. Tabii bu sadece Türkiye futboluna değil Avrupa’nın tüm büyük liglerine nüfuz etmiş bir hastalık. Zaten son zamanlarda futbol endüstrisi üzerine incelediğim akademik yayınların büyük bir kısmı sektördeki artan finansal kriz potansiyeline işaret ediyor.

 

 

Kel görünmeye başladı

 

Futbol büyük bir endüstri. Müthiş paralar dönüyor. Ancak Avrupa futbolu toplamda 28-30 milyar avroluk bir piyasa olmasına rağmen kulüpler kâr etmiyor. Bugün baktığımızda Manchester United’ın 570 milyon, Benfica’nın 350 milyon, Inter’in 325 milyon, Valencia’nın 300 milyon, Barcelona’nın 300 milyon, Queens Park Rangers’in 300 milyon, Milan’ın 265 milyon, CSKA Moskova’nın 240 milyon, Juventus’un 220 milyon, Roma’nın 220 milyon, Sunderland’in 220 milyon, Dinamo Moskova’nın 175 milyon, FC Kopenhag’ın 150 milyon dolar net borcu var. Liste uzayıp gidiyor. Bizim üç büyüklerin net borcu da takım başı 150-200 milyon dolar civarlarında ama gelir-gider tabloları pek transparan olmadığından gerçek rakamların tam olarak ne olduğunu biz bilemiyoruz.

 

Borç, kendi içinde iyi ya da kötü bir şey değildir. Çektiğiniz krediyi büyümenizi sağlayacak ve düzenli akar getirecek yatırımlarda kullanırsanız iyidir, ölü yatırımlarda çarçur eder ya da tüketim için harcarsanız kötüdür. 300-500 milyon dolar gibi rakamlar kulağa çok büyük gelse de ödeyebilme kapasiteniz, yani sürekli gelir akışınız, varsa çok ciddi bir problem teşkil etmez. Mesela borç/gelir oranı yüzde 80 civarlarında olan Manchester United, düzenli tribün, yayın ve mağaza gelirleri ile yüksek lig ikramiyeleri olduğundan borcunu rahatlıkla döndürebilir. Fakat son 10 yıldır çok kötü yönetilen Benfica için aynı oran yüzde 350’leri geçmiş durumda. Benfica’nın Portekiz bankalarına olan borcu hızla artıyor çünkü turnuvalarda gerileyen kulüp mevcut borcunu çevirecek seviyede düzenli gelir elde edemiyor. Yani Barcelona, Real Madrid, Manchester United ve Juventus gibi kulüpler için, en azından şimdilik, bir sorun yoksa da Benfica, FC Kopenhag, Roma, Inter ve Sunderland gibi kulüplerin başı büyük dertte.

 

Kulüplerin en büyük harcama kalemleri aylık futbolcu ücretleri, transfer bütçeleri ve vergilerdir. Dolayısıyla hızla artan borçluluk oranlarını anlamak için evvela transfer piyasasının dinamiklerini çözümlemek gerekir.

 

Bosman kuralı futbolu nasıl değiştirdi?

 

Futbol ekonomisinin birinci kırılma anı muhakkak ki Bosman kuralıdır. Belçikalı futbolcu Jean-Marc Bosman’ın 1995 senesinde kazandığı dava sayesinde profesyonel futbolcular sözleşmelerinin sonunda serbest kalma hakkını elde etmişlerdi. Küçük kulüplerle büyük kulüpler arasındaki makas Bosman’dan sonra açılmaya başladı. Eskiden altyapıdan çıkan yıldız birkaç topçu sayesinde vasat ve altı takımlar büyüklere karşı rekabet gücü elde edebiliyorlardı. Yönetim istemediği müddetçe futbolcuyu satmak zorunda değildi. Bu yüzden de transfer döneminde büyük kulüpler, o zamanın piyasa şartlarına göre, kesenin ağzını açmak zorunda kalıyorlardı. Fakat Bosman kuralıyla birlikte küçük kulüpler, yetiştirdikleri oyuncular serbest kalıp bedavaya gitmesin diye, eskisinden daha düşük rakamlara oyuncularını erken elden çıkarmak durumunda kaldılar. Böylece büyük takımlar gelecek vaat eden futbolcuları bedavaya ya da görece düşük fiyata transfer edebilir hale geldi.

Tabii aynı şekilde küçük Avrupa liglerinin büyük takımlarındaki yıldızlar da kolayca Avrupa’nın en büyük takımlarına transfer olmaya başladı. Mesela Edgar Davids (1996) ve Patrick Kluivert (1997) Bosman kuralından faydalanarak Ajax’tan Milan’a, Brian Laudrup da (1998) Glascow Rangers’tan Chelsea’ye bonservissiz transfer olmuşlardı. Bugün Almanya’nın herhangi bir takımında parlayan herhangi bir oyuncunun sezon sonunda Bayern’e transferi neredeyse kural haline geldi (bkz. Süle, Hummels, Lewandowski, Götze, Neuer, Mandzukic vesaire).

 

Seksenli yıllarda Şampiyon Kulüpler Kupası ve UEFA Kupası’nde sık sık Steaua Bükreş, Kızıl Yıldız, Ajax, Benfica, Galatasaray, Marsilya, Anderlecht, Partizan, Videoton, Göteborg ve Malmö gibi takımların final ya da yarı-final oynadığına rastlanırdı. Bu takımların çoğunda dünyaca ünlü yıldız futbolcular top koştururdu. Bugün Romanya ya da İsveç’ten bir takımın Şampiyonlar Ligi’nde bırakın yarı final oynamayı gruplara kalması bile mucize oluyor. Zaten 2004-2005’ten bu yana Şampiyonlar Ligi finali İspanya, İtalya, Almanya ve İngiltere olmak üzere sadece dört ülke kulüpleri arasında oynanıyor. Son yıllarda çeyrek finale çıkan sekiz takımın dördü banko sabit (Barcelona, Real Madrid, Bayern Münih, Juventus), kalan dördü de yine 7-8 takım arasından sezonluk performansa göre değişiyor.

 

Kolpak kuralının getirdikleri

 

Bosman kuralının hemen ardından, eskiden 3+2 olan, yabancı kuralı da gevşetildi. Slovak hentbol oyuncusu Maros Kolpak’ın 2000 yılında açmış olduğu davayı kazanmasıyla birlikte AB ülkeleri arasındaki serbest dolaşım ve çalışma hakkı yasası futbolcular için de uygulanmaya başladı. AB üyesi olmayan ülkeler ilk etapta buna direnseler de zamanla rekabette geri düşeceklerini düşündüklerinden yabancı kuralını esnetmek zorunda kaldılar. Büyük kulüpler, bütün Avrupa’dan, alabildikleri kadar yabancı oyuncu almaya başladılar. Bu dibe doğru yarış sayesinde transfer piyasası daha önce eşi benzeri görülmemiş hacimlere ulaştı.

Piyasalaşmanın bir sonucu olarak transferde üçüncü şahıslar, yani futbolcu adına kulüp yönetimleriyle pazarlık yapan menajerler, dönemi başladı. Eskiden pazarlık işini futbolcuların kendileri ya da babaları yapardı. Şimdiyse faizden, enflasyondan, vergi kaçırmaktan ve hukuktan anlayan simsar menajerler futbolcuların rantları yükseltirken kendilerine de bu ranttan pay çıkardılar. Transferden geçinen menajerler kendi futbolcu izleme (scouting) ekiplerini kurarak işi profesyonel pazarlamaya döktüler. Tıpkı ilaç reprezantları gibi kulüp kulüp dolaşıp futbolcu pazarlamaya başladılar. Zamanla doygunluğa ulaşan piyasada önerilen futbolcuların kalitesi de düştüğünden “menajer kazığı” dediğimiz fenomen ortaya çıktı (bkz. Güiza, Tabata, Carrusca, Mitroviç).

 

Piyasada müthiş bir rant olduğu için zamanla burada da sektörel bir konsantrasyon yaşandı. Bazı münferit menajerler şirketleşerek büyüdüler. Sistem tıpkı kapitalizmin küçük esnafı yok etmesi gibi küçük menajerleri de yok etti. Bugün mafyatik bir ortam haline alan transfer piyasasının yüzde 85’i birkaç menajerlik şirketinin elinde bulunuyor. Jorge Mendes ve Mino Raiola gibi menajerlerin komisyonları çoğu sporcunun kazançlarını geçiyor. Mesela Raiola, 93 milyon avroluk Pogba transferinden 20 milyon avro avanta almıştı.

Vaktiyle Victor Becali ve Juan Figer’in bizim kulüp yöneticileriyle birebir çalıştıklarını biliyoruz. Yani aslında menajerinden futbolcusuna, teknik direktöründen kulüp başkanına kadar herkes, “bonus” kisvesi altında, bu avantadan payını alıyor. Daha geçen gün Galatasaray’ın Ndiaye transferindeki “açıklar” ortaya çıktı. Dolayısıyla ortada ciddi bir menfaat çatışması (conflict of interest) ve ahlaki çöküntü (moral hazard) söz konusu. Başkanlar hiçbir malî yükümlülük taşımadıklarından kulüplerin bilançolarını şişirebildikleri kadar şişiriyorlar. Demirören’in, Yıldırım’ın ve Aysal’ın yediği hurmalar yüzünden yakında bu kulüpler Katarlı iş adamlarına yok pahasına satılmak zorunda kalabilir. Belki Riva ve Florya Galatasaray’ı kurtarabilir ama diğerlerinin böyle kıymetli taşınmazları da yok.

 

Diğer sistemik verimsizlikler

 

Futbolda transferle alakalı dikkat edilmesi gereken üç kritik husus vardır. Bunlardan birincisi, yeni teknik direktör para harcar. Nokta. Mesela Galatasaray’ın son yıllarda artan borçluluğunun bir sebebi de son 4 buçuk yılda 6 teknik direktör değiştirmiş olması. Her gelen hoca 3-5 transferle geliyor. Bir de kalburüstü yabancı futbolcuları bizim ligimize çekmek için başka hiçbir yerde alamayacakları yıllık ücretler veriliyor. Sonra atsan atamıyorsun, satsan satamıyorsun. Yollamak için dünya kadar tazminat ödemen gerekiyor. Eboue bir sene boyunca B takımla antrenmana çıkmak pahasına takımdan gitmedi. Riera aynı şekilde, aldı üç buçuğu yattı iki sezon. Hele yıldız teknik direktörler daha beter; Del Bosque’ye sekiz buçuk, Tigana’ya üç, Aragones’e üç, Rijkaard’a üç, Daum’a iki buçuk, Prandelli’ye iki milyon avro tazminat ödendi. Ders bir; iyi bir teknik direktör bulup uzun yıllar onunla çalışacaksın.

İkincisi, Simon Kuper’in de tespit ettiği gibi, Hollandalılar yüksek fiyatlandırılır (over-priced). Hollanda futbolu esasen bitmesine rağmen bugün hala “total futbol” ve Cruyff ekolünün yarattığı marka değerinin ekmeğini yiyor. Huntelaar ve Drenthe’nin Real Madrid’e, Overmars’ın Barcelona’ya, Depay’in Manchester United’e, Klaassen’in Everton’a fahiş bonservis ücretleriyle transferleri bu hipotezi doğrulayan örneklerden sadece birkaçı. En son Liverpool van Dijk gibi bir stopere 85 milyon avro gibi saçma sapan bir para yatırdı. Bu transferlerin çoğu harcanan paraları karşılayacak performanslar ortaya koymadılar. Adamlar resmen tüm Avrupa’yı dolandırıyor. Ders iki, transferde portakal cazibesine fazla kapılmamak lazım.

Üçüncüsü, son Dünya Kupası ve Avrupa Şampiyonası yıldızları da yüksek fiyatlandırılır. Transfer yaparken futbolcuların son zamanlardaki performanslarına fazla ağırlık verip aşırı değer biçmek sıklıkla düşülen hatalardan biridir. Bunun en güzel örneği büyük şampiyonalarda yaşanır. Senegal ile 2002 Dünya Kupası’nda çeyrek final oynayan El-Hadji Diouf’un Liverpool’a, yine 2002’de parlayan Kleberson’un Manchester United’a, 2004 Avrupa Şampiyonası’nda dikkat çeken Van der Meyde’nin Everton’a, 1998 Dünya Kupası’nın iyilerinden Denilson’un Real Betis’e transferleri ilk akla gelen örneklerden. Ders üç, uluslararası kupalardaki 3-5 maçlık performansların gazına gelmemek gerekir.

 

Finansal istikrarsızlık hipotezi

 

Velhasıl Bosman ve Kolpak, belki istemeyerek, Hollanda, Belçika ve Portekiz dahil olmak üzere Avrupa’daki pek çok ligin çöküşünün fitilini ateşleyen adamlar oldular. Bu iki kural sistemdeki aktörlerin irrasyonel davranışlarıyla birleşerek bugünkü fahiş transfer piyasasını yaratmak suretiyle ulusal liglerdeki rekabeti ortadan kaldırdı. Bayern beş, Juventus altı sezondur şampiyon. Diğer ligler de 2-3 aynı takım arasında dönüyor. Bu hafta puan tablolarına bakın, İtalya hariç bütün ligler bitmiş durumda. Henüz daha ocak ayındayız.

Öte yandan bu çılgın piyasanın yarattığı dibe doğru yarış bütün kulüpleri şimdi içinde bulundukları borç sarmalına dolamış durumda. İktisatçı Hyman Minksy’nin finansal istikrarsızlık modeline göre ekonomik aktörler işler yolundayken geleceğe olumlu beklentilerle bakma eğilimde olduklarından haddinden fazla risk alırlar. Bu aşırı hareketlenme varlıkların gerçek değerleriyle piyasa fiyatları arasındaki bir makas yaratır. Finansal piyasalarda spekülasyonla döndürülen bilançolar zamanla iyice şişerek borcun borçla ödendiği Ponzi fazına evrilir; çünkü şirketlerin gelirleri faiz ödemelerini dahi karşılayamıyordur. Bu noktada artık, “Minsky anı” da denilen, tetikleyici bir olay beklentileri tersine çevirerek balonu patlatır ve piyasalar serbest düşüş halinde çöker.

Aslında futbol endüstrisi dünyayı 2007-2008 yıllarında finansal çöküşüne götüren şablonu kendi içinde tekrar ediyor. Kulüpler son 20-25 yılda iyice liberalleşen bu sistemde fazla olumlu beklentiler ve yanlış dürtülerle (incentive) birlikte boylarını aşan harcamalar yaptılar. Bunların çoğu da getirisi olmayan yanlış transfer harcamaları, yani ölü yatırımlardı. Bugün birçok kulübün düzenli gelirleri bu borçların ödemeleri karşılayamıyor. Parma (2015), Rangers (2011), Fiorentina (2002), Leeds (2002), Portsmouth (2008) bu çarkı daha fazla çeviremeyerek (tıpkı Lehman Brothers gibi) iflas ilan edip dördüncü lige düşürülen kulüplerden sadece birkaçı. Henüz Ponzi fazına girmemiş Man City, PSG, Chelsea ve Monaco gibi kulüpler de (tıpkı Merrill Lynch ve Bear Sterns gibi) mafyatik bir iş adamı tarafından satın alınıyor. Birbirleriyle dibe doğru yarışan bizim üç büyüklerin de Arap ya da Çinli iş adamlarına lokma olmasına ramak kaldı.

 

 Dikkat ederseniz tüm bu sorunların kaynağında şirketleşme, vahşi rekabet, yabancı limitinin kaldırılması ve Bosman kuralı gibi liberal politikalar var. Liberal politikalar ülke ekonomilerine ne yapıyorsa futbol ekonomisine de aynısını yapıyor. Piyasaların serbestleşmesi sistemi her zaman daha istikrarsız ve kırılgan bir hale getiriyor. Bu yüzden de şimdi UEFA tüm bu pisliği temizlemek için finansal fair-play  (FFP) gibi düzenlemeleri uygulamaya çalışıyor. Hatta UEFA başkanı Ceferin’in, sistemin altını kazan haksız rekabeti azaltmak adına, Amerikan “salary cap” (ücret tavanı) kuralını gündeme getireceği söyleniyor. Zira ekonomik sistemlerin liberteryen anarşiye değil planlamaya, düzenlemeye ve idare edilmeye ihtiyacı vardır. Kendi haline bırakılan piyasaların zinciri salınmış köpek gibi davranarak kendi çöküşlerini hazırladığının artık çok iyi anlaşılmış olması lazım. Modern futbol endüstrisinde de olay bundan ibaret.{jcomments on}

Bu İçerik  722  Defa Okunmuştur
 

Degerli yazarimiz Futbol Ekonomi Site Yetkilisi Perşembe, 22 Eylül 2011.

YAZARIN DIGER YAZILARINI GORMEK ICIN TIKLAYIN

Neden Futbol Ekonomisi?

 

www. Futbolekonomi.com’un  vizyon ve misyonu temel olarak  Futbol Ekonomisi Stratejik Araştırma Merkezi’nin (FESAM) vizyon ve misyonuna paralel ve aynı düzlemdedir.

 

Bu bağlamda temel misyonumuz: Futbolun yerel ve küresel makro özelliklerini incelemek ve yeni yapısal modeller önermek; bu kapsamda entelektüel gelişimi hızlandırmak ve buna ilişkin referans olabilecek bir database oluşturmak ve bunu tüm futbol araştırmacılarının emrine sunmak... Bu amaçla yapılan çalışmaları yayımlamak; gerekli her türlü bilimsel futbol araştırma ve geliştirme projelerine entelektüel anlamda destek vermek.

 

Temel Vizyonumuz: Önerilen yeni modellerin gerçekleştiğini görmektir.

 devamı >>>

tbmm-logo

 

TÜRKİYE BÜYÜK MİLLET MECLİSİ

Spor Kulüplerinin Sorunları ile

Sporda Şiddet Sorununun Araştırılarak

Alınması Gereken Önlemlerin

Belirlenmesi Amacıyla Kurulan

 

MECLİS ARAŞTIRMASI

KOMİSYONU

RAPORU

tugrulaksar_ge_roportaj

Tuğrul Akşar Güngör Urasın sorularını yanıtlıyor

  Yazar Tuğrul Akşar,
Milliyet Gazetesi Yazarı Güngör Uras'ın
sorularını yanıtlıyor.
detay için tıklayınız..

 

e- Bülten Üyeliği

E-Bülten listemize üye olmak için lütfen aşağıdaki alanları doldurunuz.

Spor Endexi

17.07.2018 Kapanış Günlük
Değişim %
  IMKB 100

91.359

1,80

 bjk BJKAS

2,46

1,23

 fb FENER

28,84

0,49

 gs GSRAY

1,67

1,83

 trabzon TSPOR

1,33

1,53

 

       

Videolar

Tuğrul, Tuğrul Akşar, Pusula, Ekonomi, Futbol, Futbol Ekonomi, Mali,VİDEONUN DEVAMI VE DİĞER VİDEOLAR İÇİN TIKLAYIN.

İstatistikler

İçerik Tıklama Görünümü : 18602530

Süper Lig İlhan Cavcav Sezonu 2017-18 Puan Durumu

 Sıra TAKIMLAR O G B M A Y AV P
1

Galatasaray

 34  24   3    7   75  33   42    75 
2  Fenerbahçe  34  21  9  4  78  36  42  72
3 Başakşehir

 34

 22  6  6  62  34  28  72
4

Beşiktaş

 34  21  8  5  69

 30

 39  71
5 Trabzonspor
 34  15  10  9  63  51  12

 55

6

Göztepe

 34

 13 

 10  11  49  50  -1  49
7

Sivasspor

 34  14  7  13  45  53  -8  49
8

Kasımpaşa

 34  13  7  14  57  58  -1  46
9

Kayserispor

 34  12

 8

 14  44  55  -11  44
10

Malatyaspor

 34  11  10  13  38  45  -7  43
11 Akhisarspor  34  11  9  14  44  53  -9  42
12 Alanyaspor  34  11  7   16   55  59  -4  40
13 Bursaspor  34  11  6  17  43  48  -5  39
14 Antalyaspor  34  10  8  16  40  59  -19  38
15 Konyaspor

 34

 9  9  16  38  42  -4  36
16 Osmanlıspor

 34

 8  9  17  49  60  -11  33
17 Gençlerbirliği  34  8  9  17  37  54  -17  33
18 Karabükspor   34   3  3  28  20  86  -66  12

Okur Yazar


Futbolun ekonomisi, mali, hukuksal ve yönetsel kısmına ilişkin varsa makalelerinizi bize gönderin, sizin imzanızla yayınlayalım.

Yazılarınızı  info@futbolekonomi.com adresine gönderebilirsiniz. 

 

 

2018 Dünya Kupası 1.Tur 1.Grup Puan D.

Avrupa Elemeleri 1.Tur Grup I
Sıra TAKIM O G B M A Y PUAN AV
1

izlanda-bayrak İzlanda

10 7 1 2 16 7 22 9
2 hirvatistan-bayrak Hırvatistan 10 6 2 2 15 4 20 11
3 ukrayna-bayrak Ukranya

10

5 2 3 13 9 17 4
4

turk-bayrak Türkiye

10 4 3 3
14

13

15 1
5 finlandiya-bayrak Finlandiya
10 2 3
5 9 13 9

-4

6

kosova-bayrak Kosova

10 0 1 9
3

24

1 -21

Money Football League

2018 Deloitte Para Ligi Raporu   

“ Yirmibirincisi yayınlanan 2018 Deloitte Para Ligi Raporu’na göre Manchester United 676 Milyon Euro’luk geliriyle zirvedeki yerini korudu. Türk takımı bulunmayan Lig’in ilk 20’sinde 14 İngiliz Kulübü bulunuyor.
Raporu okumak için Tıklayınız

 


    

EkoLig-Foto

 

EkoLig - Futbol Ekonomisi Raporu, Türk Futbolunun gelirlerini ve ekonomik görünümünü mercek altına alan ve futbolun finansal verilerini Avrupa'nın önde gelen ligleri ile karşılaştırmalı olarak sunan rapor 
için tıklayınız 

 

 

Endustriyel_futbol

 

Futbolda Endüstriyel Denge ve Başarı Üzerine

Futbolun Endüstriyel gelişimi, kulüplerin sportif ve iktisadi/mali yapılanışını derinden etkiliyor. Dorukhan Acar’ın Kurumsal Yönetim temelli yaklaşımı ile "Futbolda Endüstriyel Denge ve Başarı"yı okumak için klikleyiniz

 

 

Türkiye'de Kadın Futbolunun Gelişimi ve Günümüzdeki Durumu

 

imagesCAVM4O4L

 

Dr. Lale ORTA’nın Kadın Futboluna Entelektüel Bir Yaklaşım Sergilediği makalesi için tıklayınız.” 

 

 

İngiliz Futbolunda Kurumsal Yönetişim Üzerine

 

governance_in_football

 

Tüm kulüplerimize ve Türk Futbol yapılanmasına farklı bir bakış açısı kazandırabileceğini düşündüğümüz, İngiliz Parlementosu’nun Kültür, medya ve spor Komitesi’nin hazırladığı raporu okumak için tıklayınız. 

 

money-and-soccer

“Money scorring goals”, Gerçekten de “Para Gol Kaydedebiliyor mu? “

Euro 2012’nin olası ekonomik etkilerini
okumak için tıklayınız. 



FFP

Futbolda Finansal Sürdürülebilirlik Kapsamında ''Finansal Fair Play Başa Baş Kuralı ve Beşiktaş Futbol Kulübü Üzerinde Bir Uygulama 
Hüseyin AKTAŞ/Salih MUTLU,

okumak için tıklayınız.