Tuğrul AKŞAR – 6 Şubat 2026  UEFA Şampiyonlar Ligi’nin 2025-26 sezonu lig aşaması sonuçlandı.

Lig aşaması sonuçlarına göre ilk sekizde yer alan yedi kulüp merkez liglerden geliyor. Sadece bir kulüp periferi liglerden; o da Portekiz Ligi’nden Sporting Lizbon…

Şampiyonlar Ligi Yeni Formatının Sportif Rekabet Açısından Kısa Analizi

Şampiyonlar Ligi’nde grup aşamasının terkedilerek lig aşamasına geçilmesiyle birlikte bu turnuvaya katılan kulüpler arasında sportif ayrışma kendiliğinden ortaya çıkmaya başladı.

2025-26 Sezonu Lig aşamasında son onaltıya kalabilmek için play off oynayacak 9.sıra ile 24.sıra arasında yer alan 16 kulüpten de 7’si periferi (çevre lig)kulübü iken, 9’u merkez lig kulüpleri.

Şampiyonlar Ligi’nde yeni format yapılanmasında, lig sıralaması baz alınarak yapılacak kısa bir analizde şunu gözlemliyoruz. Kulüp modeli, yüzeyde rekabeti genişleten ve daha fazla kulübe gelir sağlayan bir reform gibi görünse de, tablolar birlikte okunduğunda Avrupa futbolunun merkez-çevre (core-periphery) yapısının yeniden tasarımlandığını, hatta bazı alanlarda merkez lig kulüpleri lehine daha da güçlendirildiğini gösteriyor.

Tablo:1)’de bu durumu sizlerle aşağıda paylaşıyorum.

Tablo:1) Şampiyonlar Ligi 2025-26 Sezonu Lig Sıralaması

2024-25 sezonunda da bundan çok farklı bir tabloyla karşılaşmadık. Geçen sezon ilk sekizde yer alan kulüplerin tamamı merkez liglerden gelirken, bu yıl olduğu gibi play-off oynayacak 9.sıra ile 24.sıra arasındaki kulüplerden yine yedisi çevre liglerden gelmişti. Geçen sezon son onaltıya kalan yedi çevre lig kulübünden hiçbirisi çeyrek finale çıkamadı.

Şampiyonlar Ligi’nde Rekabetin Ekonomi Politiği

Ekonomi politik açıdan bakıldığında, Şampiyonlar Ligi yeni sistemi rekabeti merkez ligler lehine artırırken, aynı zamanda finansal hiyerarşiyi koruyan hibrit bir model yaratmış durumda.

Şimdi gelin kısaca bu söylediklerimizi 2025-26 sezonu üzerinden detaylandırarak analiz edelim:

1. Gelir dağılımı: mutlak gelir üstünlüğü hâlâ merkez liglerde

UEFA’nın lig aşaması sürecine kadar dağıttığı parasal ödül tablosu, finansal büyüklük açısından belirgin bir merkez yoğunlaşmasını ortaya koyuyor.

Tablo:2) 2025-26 Şampiyonlar Ligi Lig Aşamasında Parasal Ödül Sıralaması (Milyon Euro)

Bugünkü mevcut lig sıralaması ve sportif performansa göre;

• Bayern Münih: 100 milyon €
• Liverpool ve Manchester City: 97 milyon €
• Arsenal: 96 milyon €
• Chelsea: 92 milyon €
• Barcelona: 89 milyon €
• Real Madrid: 81 milyon € parasal ödül kazanmış durumda.

Parasal ödül sıralamasında en fazla ödüle ulaşan ilk 10 kulübün tamamı merkez  liglerden geliyor ve bu kulüplerin kazançları en üst gelir bandını oluşturuyor. Buna karşılık periferideki kulüplerin kazançlarına bakıldığında, en düşük gelir elde eden çevre lig kulüplerinden;

• Qarabağ: 36 milyon €
• Union Saint-Gilloise: 33 milyon €
• Slavia Prag: 30 milyon €
• Kairat: 21 milyon € parasal ödüle ulaştı.

Bu kulüplerin merkez lig kulüpleri (ilk onda yer alanlar) ile mutlak gelir farkı yaklaşık 4–5 kat seviyesinde. Bu fark yalnızca sezonluk kazanç değil; maaş bütçesi, transfer kapasitesi ve kadro derinliği üzerinden gelecek sezonların sportif performansını da belirleyen bileşik (compound) bir avantaj yaratıyor. Dolayısıyla lig aşaması daha fazla kulübe gelir sağlasa da rekabetçi denge açısından “yakalama” (catch-up) etkisi sınırlı kalıyor.

2. Gelirin Göreli Ağırlığı: Periferide Bağımlılık, Merkezde Tamamlayıcı Gelir

İkinci tablo sistemin ekonomi politiğini daha net gösteriyor: aynı gelir, farklı liglerde tamamen farklı finansal anlamlara sahip.

Tablo:3) 2025-26 Şampiyonlar Ligi Lig Aşamasında Bazı Kulüplerin Gelirleri İçinde Şampiyonlar Ligi Gelirlerinin Payı (%)

Şampiyonlar Ligi gelirinin kulüp gelirleri içindeki paylarını analiz ettiğimizde;

• Karabağ: gelirinin %200’ü,
• Bodø/Glimt: %140’ı,
• Olympiacos: %87’si,
• Union Saint-Gilloise: %61’i,
• Monaco: %51’i Şampiyonlar Ligi gelirlerinden oluşurken;

Buna karşılık aşağıdaki merkez lig kulüplerinin gelirleri içinde Şampiyonlar Ligi gelirlerinin payı:

• Bayern: %13’ü,
• Manchester City: %12’si,
• PSG: %10’u,
• Barcelona: %9’u
• Real Madrid: %7’si civarında.

Bu tablo iki farklı ekonomik model yaratıyor:

Merkez ligler: Şampiyonlar Ligi geliri “marjinal güç artırıcı” nitelikte görünüyor. Ticari gelirler, yayın hakları ve küresel marka gelirleri toplam gelir içinde daha baskın bir yapıda kalıyor.

Periferi ligler: Şampiyonlar Ligi geliri “yapısal gelir kaynağı” olarak karşımıza çıkıyor. Şampiyonlar Ligi’nde geçirilecek tek bir sezon bile, bu kulüplerin maaş bütçesini ve transfer kapasitesini dramatik biçimde değiştirebilir yapıda bulunuyor.

Sonuç olarak sistem, periferide yüksek oynaklık (volatility) yaratırken, merkezde istikrarlı finansal üstünlüğü koruyor.

3. Sportif Rekabet: Fırsat Penceresi Genişledi, Ama Varolan Hiyerarşi Kırılamadı!

Şampiyonlar Ligi’nde lig aşaması formatı daha fazla maç ve daha geç belirlenen sıralamalar sayesinde sportif belirsizliği artırdı. Sporting CP, Club Brugge, Bodø/Glimt veya Karabağ gibi çevre lig kulüpleri belirli sezonlarda sportif sürprizler de yaratabildiler. Ancak, finansal dağılım nedeniyle bu kulüplerin başarıları çoğunlukla sürdürülebilir rekabet üstünlüğüne dönüşemiyor.

Çünkü:

• Üst gelir bandındaki kulüpler sezon başına 80-100 milyon € aralığında düzenli Avrupa geliri elde ediyor.
• Bu gelir, kadro değerini ve maaş kapasitesini sürekli artırarak performans avantajını yeniden üretiyor.
• Periferideki kulüpler ise Avrupa’ya katılamadıkları sezonlarda ciddi bütçe daralması yaşıyor.

Bu nedenle yeni sistem, kısa vadeli sportif mobiliteyi artırırken uzun vadeli yapısal mobiliteyi sınırlı bırakıyor.

4. Ekonomi Politik Sonuç: Merkez-Çevre Döngüsünün Yeniden Tasarımı

Üç tablo birlikte değerlendirildiğinde şu yapısal döngü ortaya çıkıyor:

1. Merkez Lig kulüpleri yüksek ticari gelir + yüksek UEFA geliri kombinasyonu sayesinde kadro değerini büyütüyor.
2. Yüksek kadro değeri sportif başarı olasılığını artırıyor.
3. Sportif başarı yeni UEFA gelirlerini garanti edebiliyor.
4. Bu süreç finansal eşitsizliği her sezon yeniden üretiyor.

Periferi kulüpler ise:

1. Avrupa katılımına yüksek derecede bağımlı gelir yapısına sahiptir.
2. Katılım olmadığı sezonlarda finansal daralma yaşar.
3. Bu dalgalanma kadro istikrarını zorlaştırır ve rekabet gücünü sınırlı tutar.
4.  

Tablo:4) 2025-26 Şampiyonlar Ligi Lig Aşamasında Kulüplerin Takım Değerleri (Milyon Euro)

Dolayısıyla yeni lig aşaması sistemi, rekabeti dramatize ederken Avrupa futbolunun yarı-merkezileşmiş ekonomik düzenini değiştirmekten ziyade stabilize eden bir mekanizma işlevi görmektedir.

Adil Rekabet Açısından Neler Yapılabilir?

Avrupa futbolundaki finansallaşma UEFA organizasyonlarının her aşamasında farklı bir şekilde ortaya çıkıyor. Avrupa ve Dünya Futbolunun bir numaralı oraganizasyonu Şampiyonlar Ligi, rekabetin sportif, ekonomik ve finansal olarak nasıl şekillendiğini ortaya koyması bakımından çok önemli sonuçlarla bizi yüzyüze bırakıyor.

Ortaya çıkan sonuç çok kısaca; merkez lehine haksız ve dengesiz rekabeti yükseltirken, çevreyi ise ekonomik, finansal ve sportif başarısızlığa itiyor. Bu tespitimize ilişkin bazı gözlemlerimi sizinle yukarıda paylaştım.

Peki bu dengesiz ve haksız  rekabeti minimize etmek için neler yapılabilir? Buna ilişkin önerilerimizi özetle sıralayalım.

Unfair Play’i , Fair Play’e Dönüştürebilmek İçin UEFA’ya Politika Önerileri

Rekabet dengesini güçlendirmek için üç yapısal politika öne çıkıyor:

1. Daha güçlü eşitleyici (solidarity) dağıtım:
   Performans gelirinin küçük bir kısmının bile alt gelir bandına yeniden dağıtılması, özellikle küçük liglerde sürdürülebilir rekabeti artırabilir.
2. Katsayı temelli ödül payının azaltılması:
   Tarihsel başarıya bağlı katsayı ödemeleri elit kulüplerin gelir avantajını kalıcı hale getiriyor; bu payın azaltılması mobiliteyi artırabilir.
3. Çok yıllı gelir stabilizasyon fonu:
   Periferi kulüpler için Avrupa gelirlerinin birkaç sezona yayılması, aşırı gelir oynaklığını azaltarak finansal istikrar sağlayabilir.

Genel sonuç

Yeni Şampiyonlar Ligi formatı rekabeti daha dramatik, daha uzun ve daha ticari açıdan değerli hale getirdi; ancak ekonomi politik açıdan bakıldığında sistem, merkez liglerin yapısal üstünlüğünü kırmak yerine daha rafine bir biçimde yeniden üretir hale getirdi.

Lig aşaması daha fazla kulübe fırsat penceresi açsa da, gelir ölçeği ve gelir istikrarı bakımından merkez lig kulüpleri Avrupa futbolunun ekonomik merkezini oluşturmaya devam ediyor.

Avrupa futbolunun geleceğinde en büyük tehlike: Şampiyonlar Ligi rekabeti genişletirken, eşitsizliği kurumsallaştırıyor. Oysa, sürdürülebilir rekabet için yeni denge mekanizmaları geliştirilmesi Avrupa futbolunun en öncelikli görevlerinin başında geliyor.

Rekabeti daha çok maça yayan, ancak gelir eşitsizliğini giderek büyüten bu yeni modelde, Şampiyonlar Ligi gerçekten daha adil olmayan bir turnuvaya dönüşüyor. Bu sayede Avrupa futbolunun finansal aristokrasisi de daha da güçlendirilip merkez liglerin hegemonyaları da pekiştiriliyor.

Peki, bu sürdürülebilir mi?

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş