Müslüm Gülhan- 22 Aralık 2014 Her kulübün bir hikayesi vardır…O hikaye bir asırdır sürebilecek kadar yoğunlaşmış kuvvete sahip ise artık o misyona dönüşmüştür.

Her yönetici, her teknik adam, her futbolcu ve her seyirci o hikaye de kendine bir yer bulur. Duygusal yoğunluğun fazlalığı veya azlığı hikayeyi oluşturan figürlerin dinamikliğine ve tarihsel süreç içinde korunur uğuna bağlıdır.

Yöneticilik vasıflarını yönlendiren irade, yani lider, bu misyon üzerinden hareket ederek değişimin öncüsü olur.

Kulübü ileriye taşımak aynı zamanda bir takım sıkıntıları da berberinde getirir. Lider bunları bertaraf ederken tek referansı tarihsel misyonu olmalıdır.

Beşiktaş Jimnastik Kulübü bir hikayeye sahiptir…

Bu hikayede sermaye veya bürokrasi yer almaz, sadece Beşiktaş’ın ana unsuru olan taraftarı, yani “halk” yer alır.

Misyonunda halkla beraber olma üzerine örselenmiş bir hikayesi olan kulüp, bundan asla vaz geçemez.

Spor kulüpleri siyaset üstü kuvvete sahiptirler. Hiçbir güç onları hizmet seviyesinden alta çekerek araç sallandıramaz.

Kulüpler asıl olan görevlerindeki amaçlardan vaz geçemezler… Bunu yapacak tüm oluşumlara da engel olmak zorundalar.

Kulüplerinin var olma gerekçesi seyircisidir…

Seyirci kulübün hafızasıdır, vicdanıdır…

Kulüpler ne hikayelerinden, ne de bu hikayelerin devamlılığını sağlayan kendi halkından kopamaz, hele-hele onları inkar edemez!

Beşiktaş Kulübünün vicdanı taraftarıdır, kulübün hafızasıdır, sosyal kesitidir.

Yönetimler gelip geçicidir, ama Beşiktaş seyircisi hep vardı ve var olmaya devam edecektir, yoksa Beşiktaş Kulübü olamaz.

Acı olan; bir takım korku ve kaygılardan dolayı onları yüz üstü bırakmaktır, onlara sahip çıkamamaktır.

Beşiktaş, Fenerbahçe, Galatasaray kulüpleri hikayelerini ret edemezler. O hikayelerin hafızası olan kendi taraftarlarını ret edemezler, vicdanlarını ret edemezler.

Seyirciler sosyolojik gruplardır ve bir kültüre sahiptirler.

Yaşadığı ülkenin gerçekleri ile yüzleşerek varlıklarını sürdürmek zorundadırlar.

Beşiktaş gruplarının kendine ait demokratik kültürleri vardır, çıkış noktası buna onlara mecbur kılmakta.

Bu mecburiyetin diyeti de olmaktadır.

Uğur Mumcunu halka seslenişinde olduğu gibi;

“önce kolumuzu, omuz başından keserek, yurtseverlik borcumuzun diyeti olarak fırlattık attık önlerine.”

Ama…

Vicdan sustu.

Hukuk sustu.

İnsanlık sustu.

Hikayene sahip çık…{jcomments on}

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş