Müslüm Gülhan- 11 Mart 2016 Nerden başlasam bilemiyorum…Yıllardır futbol alanında yazmaya çalışıyorum, çünkü benim uzmanlık alanım diye de; ama sporun neredeyse hepsi ile sorun yaşıyoruz ve işin kötüsü hepsi bir birine bir alt kültür ile bağlanmış durumda.

Bütün her şey sporun çıkış noktasının olmamasıdır.

Bu bir politikadır; ya devlet politikası ile bu süreç yürütülür, ya da kendi iç dinamiklerinden ortaya çıkmış bir sistematik kurgudur ki; tarihsel bir sürece ve ekole sahip kültürel dayanağı olur.

Peki, bizde ikisi de yok…

Zaten anlatamadığımız nokta, ya da anlaşılamayan nokta budur…

Mesela Gamze kızımızda dopingle yakalandı? Eee ne oldu?

Hiçbir şey…

Neden mi? Çünkü insan bir alışmaya görsün haksız kazanmayı; uyuşturucu gibidir. Yakalanır ve bırakamaz.

Herkes gayet normal karşılıyor bu anormal durumu!

Her yer Ülkemin sonuna kadar yansımasıdır.

Bu ülkede her şey masa başında yapılmaya ve halledilmeye alıştığı için, oynanan zeminin veya koşulan pistin hiçbir önemi yoktur.

İster kum pist olsun, ister çim pist olsun…

Her kes kendini araçsallaştırmak için gönülden hizmete hazır.

Sonuç da; net olarak kaybetmesine rağmen, masa başında kazandığı için kağıt üstünde kazançlı çıkıyor işin içinde.

O çok sevdiğim, ama bu Ülke için lanet olası futbol, bu işin başında yer alıyor ki; o yüzden bu kadar ağır eleştiriler yöneltmeye çalışıyorum.

Çünkü zaten kaybedilmiş bir oyunun şampiyonu kim olursa olsun ne önemi var ki…

Gırtlağına kadar pisliğe batmış bir oyunun seyircisi olmanın dayanılmaz hafifliği ne olabilir ki?

Çünkü Kaybedilmiş bir oyun…

Hem de sonuna kadar kaybettik…

Belki bu Gamze gibi net olarak belirgin değil ama en az onun kadar kaybedilmiş bir oyunun parçası olmak insanın canını acıtmıyorsa, burada bir arsızlık söz konusudur!

Bu arsızlık, haksız ve kuralsız kazanmaktır.

Ülkemdeki herkes bu makul kurallar çerçevesinde bir biriyle mücadele ediyor.

Sokaktakinin aynısı; sahada, salonda, pistte… Her yerde.

Bu arsızlığın dayanağı, ahlaki yozlaşmanın kabul görmesidir.

Ve bunun için fetvalar verilecek kadar arsızlaşmış bir yapıya sadakat söz konusu olunca, Gamze veya Aslı’nın ne ile nasıl koşmuşun bizim için bir önemi yoktur, onların bu etik dışı davranışının muhatabı biz değiliz, muhatap; etik değerlerin geçerli olduğu alandaki insanların mahcubiyetidir.

Eğer bu Ülkede etik ve ahlaki değerler geçerli olsaydı; ne Aslı’nın adı salonun üstünden kalırdı, ne de o verilen ödüller kalırdı ve her şeyin hesabı verilirdi…

Ama nafile…

Bizde işler böyle işlemez; çünkü o kürsüye çıkmak ve bayrakla dolaşmak birilileri için yeterli olmuş ki; içeriğinin sorgulaması geriye ertelenmiş, tıpkı bir hukuki kural gibi.

Bizim utanmamız veya üzülmemiz bizi bağlıyor ve yok hükmündedir.

Oyunların ve yarışların kullanılması gereken sürede istenilen taleplere cevap vermesi önemlidir, bunun kalıcılığı falan söz konusu değil zaten ki kimsenin böyle bir beklentisi de yok…

Bu sürecin içinde olan herkes buna hizmet eder, kimse kalkıp idealistlikten ve ahlaktan söz etmesin, filozofluğa da gerek yok, her şey açık seçik böyle ortadayken ancak daha da arsızlığa sebep olur bunlar.

Başında kaybedilmiş bir oyunun içinde olmak, piyonu olmaktır.

İster dopingli…

İster şikeli…

İster komisyonlu…

İşin acı tarafı kişiliğin maliyet analizi olmasıdır!{jcomments on}

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş