Doç. Dr. Recep Cengiz - 7 Ocak 2026 Futbol, yalnızca skor üreten bir rekabet alanı değil; bireyin kişiliğini, değer dünyasını ve toplumsal sorumluluk bilincini şekillendiren güçlü bir eğitim ortamıdır. Bu nedenle futbol eğitimi, teknik becerilerin ötesinde, oyuncunun zihinsel, ahlaki ve sosyal gelişimini kapsayan bütüncül bir süreçtir. Ancak günümüz futbol uygulamalarında disiplin anlayışı büyük ölçüde cezaya indirgenmiş; kaç maç men cezası verildiği, ne kadar para cezası kesildiği veya hangi oyuncunun kadro dışı bırakıldığı üzerinden değerlendirilir hâle gelmiştir. Bu yaklaşım, disiplinin eğitimsel işlevini gölgelemekte ve futbolcunun davranış dünyasında kalıcı bir dönüşüm yaratamamaktadır.

Oysa disiplin, futbol eğitiminde yalnızca bir kontrol aracı değil; öğrenmenin, farkındalığın ve sorumluluk gelişiminin temel bileşenidir. Disiplinin ceza merkezli kurgulanması, kısa vadede düzen sağlar gibi görünse de uzun vadede tekrar eden davranış sorunlarına, yetenek kayıplarına ve futbol kültüründe güven erozyonuna yol açmaktadır. Bu nedenle çağdaş futbol eğitiminin temel ihtiyacı, cezalandırma eksenli bir anlayıştan uzaklaşıp, davranışı dönüştüren, insan merkezli ve öğretici bir disiplin felsefesini kurumsallaştırmaktır.

Bu süreçte, futbol eğitiminde disiplinin yeniden yapılandırılması, cezaların eğitsel bir sürece dönüştürülmesi, yeteneklerin korunması ve davranış gelişiminin ölçülebil olması disiplinin eğitsel boyutu ve futbolcun gelişimi açısından önemlidir.

Mevcut disiplin uygulamalarında ağırlıklı olarak cezalandırıcı bir yaklaşım öne çıkmakta; futbolcunun kaç maç ceza aldığı, ne kadar para ödediği veya kaç hafta kadro dışı kaldığı ölçülmekte, ancak bu yaptırımların futbolcunun davranış dünyasında ne tür bir değişim yarattığı sistematik biçimde izlenmemektedir. Oysa gerçek eğitim, yalnızca sonucu değil, süreci de dönüştürmeyi hedefler. Ceza, eğitsel bir çerçeveye oturtulmadığı sürece davranış değişimi üretmez; yalnızca geçici bir baskı oluşturur.

Bu nedenle, futbol eğitiminin disiplin anlayışı yeniden yapılandırılmalıdır. Disiplin, yalnızca ihlali bastıran bir araç değil; futbolcunun farkındalığını, sorumluluk duygusunu ve mesleki bilincini geliştiren bir öğrenme sürecine dönüştürülmelidir. Spor hukukunda caydırıcılık, futbolcunun sistem dışına itilmesi pahasına değil; yeteneklerinin ve mesleki birikiminin korunacağı, davranışlarının geliştirileceği dengeli bir eğitim modeliyle birlikte düşünülmelidir. Çünkü futbolcular, yalnızca disiplin öznesi değil, aynı zamanda ülke futbolunun temel insan kaynağıdır.

Türk futbolunda son dönemde yaşanan bazı örnekler, bu eğitsel yaklaşımın gerekliliğini açık biçimde ortaya koymaktadır. Kısa süre içinde üç kırmızı kart görerek ciddi bir disiplin sorunu yaşayan Sakaryaspor futbolcusu Caner Erkin örneğinde olduğu gibi, yalnızca maç cezaları uygulamak yerine; öfke kontrolü, stres yönetimi, saha içi iletişim ve profesyonel etik başlıklarını içeren yapılandırılmış gelişim programları devreye sokulduğunda, futbolcunun davranışlarında ölçülebilir ve kalıcı bir iyileşme sağlanması mümkündür. Bu yaklaşım, hem futbolcunun kariyerinin korunmasına hem kulübün sportif ve ekonomik kayıplarının azaltılmasına hem de ligin genel oyun kalitesinin yükselmesine doğrudan katkı sunacaktır.

Benzer biçimde, kamuoyunda disiplin sorunları ve kadro dışı uygulamalarıyla gündeme gelen; Fenerbahçe kaptanı Mert Hakan Yandaş, Fenerbahçe’de bir dönem İrfan Can Kahveci ve Cenk Tosun, Beşiktaş’ta ise Necip Uysal ve Mert Günok gibi oyuncular etrafında oluşan tartışmalar, cezalandırıcı yöntemlerin tek başına yeterli olmadığını göstermektedir. 

Alt liglerde kulüplerin önemli bir yaptırım aracı olarak kullandıkları, kadro dışı bırakma gibi yaptırımlar, futbol eğitimiyle bütünleşmediği sürece davranış dönüşümü üretmemekte; aksine futbolcunun sistemle bağını zayıflatmaktadır. Bu tür yaptırımların yapılandırılmış eğitim ve gelişim programlarıyla desteklenmemesi; saha içi tutumlarda iyileşme, takım içi iletişimde güçlenme ve sportif performansta istikrar sağlamadığından, kulüp ve lig genelinde kalıcı kazanımlar oluşturmamaktadır.

Futbol eğitimi, yalnızca oyun öğretimi değil; karakter, bilinç ve sorumluluk inşasıdır. Disiplin anlayışı bu eğitimin merkezinde yer alır ve bu anlayış yalnızca cezaya dayalı olduğunda, futbolcunun davranış dünyasında kalıcı bir dönüşüm üretmez. Oysa eğitimle bütünleşen bir disiplin modeli; futbolcunun kendisini, takımını, kulübünü ve temsil ettiği toplumsal rolü doğru biçimde kavramasını sağlar.

Türk futbolunun temel sorunu, daha ağır cezalar değil; cezayı öğrenmeye dönüştürebilecek kurumsal bir eğitim vizyon eksikliğidir. Disiplini korku üretme aracı olmaktan çıkarıp gelişim mekanizmasına dönüştürebilen sistemler, hem futbolcunun yeteneğini korur hem de futbol kültürünün niteliğini yükseltir. Bu dönüşüm sağlanmadıkça, yetenek kayıpları, tekrar eden disiplin sorunları ve oyuna duyulan güven erozyonu kaçınılmaz olacaktır.

Futbol eğitiminin geleceği, cezaların sayısında değil; bu cezaların hangi bilgiyi, hangi değeri ve hangi sorumluluğu öğrettiğinde yatmaktadır. Gerçek başarı; disiplinin baskıyla değil, bilinçle; korkuyla değil, öğrenmeyle; yaptırımla değil, içselleştirilmiş sorumlulukla kurulduğu bir futbol ekosistemi inşa edilebildiği ölçüde mümkün olacaktır.

Bu yaklaşımın sistematik ve tutarlı biçimde uygulanması hâlinde; kısa sürede çok sayıda kırmızı kart gören Caner Erkin gibi oyuncuların disiplin ihlallerini önemli ölçüde azaltmaları, kadro dışı bırakılan futbolcuların yeniden futbola odaklanarak performanslarını toparlamaları ve önceki seviyelerinin üzerine çıkmaları güçlü bir olasılık olarak ortaya çıkmaktadır. Benzer biçimde, gelişim sürecinin doğru yönetilmesi durumunda Metehan Baltacı gibi genç oyuncuların lige kaldıkları yerden daha bilinçli ve olgun bir oyun anlayışıyla devam etmeleri mümkündür. Aynı eğitsel disiplin anlayışının hakem eğitimine bütünleştirilmesi, hakemlerin karar kalitesini, saha içi iletişimini ve kamuoyu güvenini belirgin biçimde artırarak daha güvenilir müsabakalar yönetilmesine katkı sağlayacaktır.

Öte yandan sözleşmesi feshedilen futbolcu ve hakemler açısından bakıldığında, salt cezalandırmaya dayalı uygulamalar bu oyuncuların kariyerlerini fiilen sona erdirme riski taşırken; eğitsel disiplin modeli, bu bireylerin futbol sisteminden kopmadan yeniden kazanılmasını, yeteneklerinin korunmasını ve kariyerlerinin sağlıklı biçimde sürdürülmesini mümkün kılacak bir iyileştirme ve yeniden uyum zemini oluşturacaktır. Bu bütüncül yapı, disiplinin yalnızca yaptırım değil, insan kaynağını koruyan ve geliştiren stratejik bir futbol politikası olduğunu açık biçimde ortaya koymaktadır.

Futbol eğitiminin geleceği, cezaların sayısında değil; bu cezaların hangi bilgiyi, hangi değeri ve hangi sorumluluğu öğrettiğinde yatmaktadır. Gerçek başarı; disiplinin baskıyla değil, bilinçle; korkuyla değil, öğrenmeyle; yaptırımla değil, içselleştirilmiş sorumlulukla kurulduğu bir futbol ekosistemi inşa edilebildiği ölçüde mümkün olacaktır.

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş