Doç. Dr. Recep Cengiz - 16 Nisan 2026 Futbolun psikolojik dinamikleri, özellikle kriz anlarında çok daha görünür hale gelir. Bir takım kötü sonuçlar aldığında, oyun kimliği zayıfladığında ya da sahadaki üretkenlik düştüğünde, taraftarın zihninde hızla bir “kurtarıcı” figürü belirir. Victor Osimhen’in Galatasaray formasıyla sakatlanması sonrası etrafında oluşan beklenti, Erich Fromm’un “büyülü yardımcı” kavramının futbol sahasındaki karşılığıdır.

Takımın yaşadığı sorunlar; oyun planındaki aksaklıklar, kolektif üretim eksikliği ya da savunma zaafları gibi çok katmanlı nedenlere dayanırken, bu karmaşık tablo çoğu zaman tek bir figür üzerinden basitleştirilir. 

Osimhen’in yokluğunda alınan olumsuz sonuçlar, onun sahaya dönüşüyle her şeyin düzeleceği inancını besliyor. Bu, rasyonel bir analizden çok, belirsizlikle baş etme ihtiyacının yarattığı psikolojik bir sığınaktır. Çünkü karmaşık sorunlarla yüzleşmek yerine çözümü tek bir kişiye indirgemek daha kolaydır.

Taraftar açısından bu durum, yalnızca sportif bir beklenti değil, aynı zamanda duygusal bir bağlanma biçimidir. Takım kötü oynarken duyulan hayal kırıklığı ve öfke, “Osimhen gelsin, her şey düzelir” düşüncesiyle dengeleniyor. Bu beklenti, kısa vadede bir umut ve dayanma gücü sağlıyor. Ancak Fromm’un vurguladığı gibi, bu tür “kurtarıcı” beklentileri çoğu zaman hayal kırıklığı üretir. Çünkü hiçbir oyuncu, ne kadar yetenekli ve profesyonel olursa olsun, yapısal sorunları tek başına ortadan kaldıramaz.

Bu noktada ilginç bir çelişki ortaya çıkar: Taraftar bir yandan takımı ve oyuncuları eleştirir, protesto eder; diğer yandan aynı yapının içindeki bir figürü neredeyse mutlak çözüm olarak yüceltir. Bu, bireyin bir bütün içinde erime ihtiyacının futbol sahasındaki yansımasıdır. Victor Osimhen yalnızca bir futbolcu değil, o bütünün gücünü ve yeniden ayağa kalkma ihtimalini temsil eden bir sembole dönüşmüş gözüküyor.

Oyuncu açısından bakıldığında ise bu durum farklı bir baskı yaratır. Sakatlıktan dönecek bir oyuncunun üzerine yüklenen “kurtarıcı” rolü, performansın ötesinde bir anlam taşır. Artık ondan beklenen sadece iyi oynaması değil, takımın kaderini değiştirmesidir. Bu da Erich Fromm’un tarif ettiği döngüyü yeniden üretir: Ortada gerçek bir ihtiyaç vardır “başarı, istikrar, güven” ancak bu ihtiyaca ulaşmak için seçilen yol riskli ve çoğu zaman sürdürülebilir değildir.

Sonuç olarak; Galatasaray’da Victor Osimhen umudu yükselirken, asıl mesele değişmez: Kalıcı çözüm “kurtarıcı” beklemek değil, sorunu bireysel figürlere indirgemeden yapısal gerçeklerle yüzleşebilmektir. Çünkü hiçbir oyuncu, hiçbir isim ve hiçbir sembol, tek başına bütün bir sistemin eksiklerini telafi edemez; gerçek dönüşüm, beklentiyi değil düşünme biçimini değiştirmekle mümkündür. Futbolda stratejik plan ve kriz yönetimi bunun için önemlidir. 

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş