PSG konusunda da aynı endişelerimi dile getirmiştim. Mali yapısındaki olumsuzluklarına karşın, Fransız PSG kulübünün yüksek tutarlı transfer harcamalarına kayıtsız kalan UEFA, diğer çevre ülkeleri takımlarına uyguladığı yaptırımları bu kulübe uygulayamadı.[10]

Zira, futbol dışı fonların futbola girmesine, rekabetin bozulmasına asla izin vermeyeceklerini belirten Michel Platini, daha da ileriye gidiyor; “Her şeyi futbolun iyiliği için yaptığını’’ ifade ediyordu.[11] Platini bu söylem içinde bulunurken, bu arada oğlu ise PSG’nin avukatı olarak Katarlı fonla, kulübün satın alınması ve bazı paraların kulübe transferine olanak sağlayacak yasal sözleşmeleri düzenliyordu.

Dolayısıyla, eylem ve söylemde tutarsızlık içinde olan birisinin sözlerine ne kadar güvenileceği konusu, daha sonra daha başka usulsüzlük işlemleriyle birleşince Platini UEFA’nın başkanlığını bırakmak zorunda kaldı.

Finansal Fair Play’in Temeli

2009’da UEFA Toplumsal Sorumluluk ve Finansal Fair Play komitesini kurduğunda, kulüpler arasında daha adil bir rekabeti kurabilmek için üç temel konuyu eksen alarak kriterlerini oluşturma yoluna gitmişti.

“Bunlar; 1) Denk Bütçe uygulaması. Bu uygulamayla futbol kulübünün futbol dışı branşlara harcama yapması önlenmeye çalışılırken, diğer taraftan da kulübün futbol gelirleriyle giderlerinin denk olması hedeflenmektedir. Yani kulüplerin gelirleri ve giderlerinin denk olması. Giderlerin gelirleri aşarak zaman içinde kulübün mali sağlığını olumsuz etkilememesi amaçlanmaktadır.

2) Oyuncu, ve teknik adamlara yapılacak tüm ücret, maaş ve transfer ödemelerinin kulübün toplam gelirlerinin yüzde yetmişbeşinden daha fazla olmaması. Bu kritere uyulmadığında denk bütçe uygulaması gerçekleşemeyeceği için kulüp süreç içinde önemli mali açıklar vereceğinden mali yapı da zaman içinde giderek zayıflayacaktır.

3) Futbol dışı fonların kaynaklarına iade edilmesi ve rekabetin bu koşullarda devamının sağlanması amaçlanmaktadır. Yani, Chelsea, Manchester City, Paris Saint Germain gibi kulüplere futbol dışından her ne nam altında olursa olsun gelen paraların önüne geçilmeye çalışılmaktadır. Bu amaçla özellikle sponsor sözleşmeleri mercek altına alınmaya çalışılmaktadır. UEFA bir futbol kulübünün yapacağı sponsorluk sözleşmesinin, en üst seviyedeki bir kulübün yapabileceği sponsorluk sözleşme tutarını aşamayacağını karara bağlamıştır.”[12]

Tüm Kulüpler Eşittir, Bazı Kulüpler daha Eşittir

George Orwell’ın ünlü romanı Hayvanlar Çiftliği’nde, düzenden en fazla istifade eden ve kendi çıkarları için düzenin bekçiliğini yapan domuzların hayvanlar anayasasını yazarken, belirledikleri ilk madde: “Tüm hayvanlar eşittir, bazı hayvanlar (domuzlar) daha eşittir” maddesiydi. İşte, futbol alanında da UEFA, FFP kurallarıyla tüm kulüplerin eşit ve adil rekabet olanaklarına kavuşmalarını sağlayacak düzenlemeler getirmişti ama pratik çok da öyle olmadı. Sonuçta, FFP Merkez Ligleri koruyan ve kollayan bir kurallar bütünü oldu çıktı. UEFA’nın politikalarını iyi irdelediğimizde, kendilerinin koydukları kuralları, merkez ligler lehine nasıl değiştirdiklerini göreceksiniz. 

Sonuç: UEFA Çifte Standarta Devam Ediyor!

Kısaca örnek vermek gerekirse, Finansal Fair Play kuralları (FFP) 2012-13 sezonundan itibaren uygulamaya alınacakken, İngiliz takımlarının bu kurallara hemen uyamayacaklarını ileri sürerek itiraz etmeleri, uygulamanın 2014-15 sezonuna ötelenmesini beraberinde getirdi. Özellikle Premier Lig Başkanı Scudamore’un FFP’ne yaptığı eleştiriler[13], UEFA’nın bu kuralları ertelemesine neden oldu. 

İkincisi, kulüplerin gelir gider denkliğinde gelirlerini aşan en fazla 5 Milyon Euro’nun transfere harcanmasına izin verirken, bu tutarı büyük kulüplerin lehine olacak şekilde 30 Milyon Euro’ya çıkartması,

Kulüplerin sponsorluk sözleşmelerine bir üst sınır getirerek, Avrupa’nın elit kulüplerinin yaptıkları sponsorluk sözleşme tutarlarının üzerinde bir sözleşmenin kabul edilemeyeceği karara bağlanmışken, daha sonra bu kararın değiştirilerek, Neymar transferi konusunda gevşetilmesi,

Kulüp net borçlarının, gelirlerin %100’ünü aşmaması kuralı olmasına karşın, kulüplerin net borçluluklarını azaltan muhasebe tekniklerini uygulayarak, bilanço makyajı yapmalarına göz yumması,

Gibi bir çok konuda teknik anlamda sessiz sedasız değişiklikler yaparak, Merkez Lig takımlarını rahatlatan kararlar alan UEFA’nın, en son Neymar Transferine de izin vermesiyle “takke düştü, kel göründü!”.

Yukarıdaki söylediklerimizi dikkate aldığımızda, UEFA’nın futbol kulüplerine karşı ne kadar adil ve dürüst davrandığına siz karar verin.

Söylenenler doğruysa, tüm bunların sonunda Katarlıların ve PSG’nin UEFA ve dünya futbol çevresiyle dalga geçer gibi, Neymar’ı Katar’a fahri elçi olarak atayıp buna ilişkin çok önemli tutarı Neymar üzerinden ilgili kulübe aktardıkları çeşitli medya kuruluşlarında yer aldı. Bu konu bile tekbaşına soruşturmayı gerektiriyor. UEFA’nın bu transfere onay vermesi; bize, 1) Platini’nin hala UEFA içinde güçlü lobisinin bulunduğunu, 2) Bu sayede Fransız kulüplerinin eskiden olduğu gibi halen korunup kollandığını, 3) Manchester City’e Etihat sözleşmesi nedeniyle uyguladığı yaptırımı rafa kaldırıldığını (UEFA’nın kulüple Etihad hava yolları arasındaki sponsorluk sözleşmesini yüksek bularak, ilgili kulübe yüklü para cezası kesmesine karşın, bu transferde sesini çıkartmaması, kendi koyduğu kuralları yine kendisinin çiğnediğini), 4) Bu transferin arkasında ekonomik, ve yasal olarak soruşturulması gereken hususlar olduğunu gösteriyor.

UEFA güvenilirliğini sağlamlaştırmak ve gerçekten de Avrupa’da futbolun geleceğini güvenceye almak istiyorsa, mutlaka çifte standart uygulamasına son vermelidir. Rekabeti bozan olumsuzlukları ortadan kaldırmalı, dengede rekabeti sağlamalıdır. Büyük kulüplerin lehine haksız rekabete izin vermemelidir. Beş büyük ligin dışındaki liglere de Avrupa futbolunun ihtiyacı olduğunu görmelidir. Sadece reyting uğruna, futbolun geleceği feda edilmemelidir.

İşte bu nedenlerle, Neymar transferine tüm kulüpler karşı çıkmalıdır!  {jcomments on}