Yrd.Doç.Dr.Recep Cengiz- 3 Haziran 2017 Ziraat Türkiye Kupası finali; oyun tempolu, oyuncular kontrollü, teknik direktörler seviyeli, hakem Fırat Aydınus, Emre ile sürekli “sahuru konuşuyor!” Ama oyuna tesir edecek hata yapmıyor.

Tribünde birkaç ruh hastasının dışında, herkes futbola katkı sunma çabasında, birkaç ruh hastası ne yapıyor? Ellerinde meşale, ağızlarında küfür özellikle Emre Belözoğlu’nun her korner atışında sahaya yabancı madde yağdırıp duruyor. Kupayı Konyaspor kazanıyor. Ancak, alın teri ve emekle kazanılan kupanın içi su, çakmak ve bozuk para dolu üstünde meşale yanıyor!

Olaylara güvenlik açısından bakarsak:

Sahaya atılan yabancı maddeler ve yakılan meşaleler gösterdi ki alınan güvenlik önlemleri disiplinli ve düzenli değildi. Demek ki sorun ne yasa, ne kamera, ne paso lig sorunudur. Sorun 6222 sayılı yasayı uygulama ve denetim sorunudur.

Olaylara taraftar açısından bakarsak:

Konyaspor seyircisi; kendisine sunulan hizmet ve oynanan futbola saygı göstermedi. Çünkü, maçtaki saldırganlık; yönetici, hakem, futbolcu veya teknik direktör kaynaklı değildi. Maç içinde en ufak tahrik edici bir unsur yokken, futbolcular centilmence mücadele ederken, teknik direktörler son derece seviyeli bir şekilde takımlarını yönetirken “tribünde meşale yakmak, sahaya çakmak, su ve madeni para fırlatmak, rakip oyuncuya koro halinde küfür etmek” sadece birkaç ruh hastası öyle istediği içindi.

Sahaya yabancı madde fırlatmak, denetimden, zıvanadan çıkmış taraftarın sergilediği garip bir davranıştır. Taraftarlardan biri bunu yaptığı an, bu iş herkesçe normal görülmeye başlanır ve aynı şeyi yapanların sayısı artar. Burada bireylikten çıkma da söz konusudur.

Burada grup olma ihtiyacı, kendini gizleyerek olumsuz davranış sergileme eğiliminde olan insanların işine yaradığı için Emre Belözoğlu’na koro halinde küfür edilmeye başlandı. Hâlbuki suçlu olan Emre değil, futbol algı ve kültürümüzdür.

Ne oldu da saygın bir başkan ve yönetim kurulu üyeleri, günün adamı olmak istemeyen ilkeli ve prensipli beyefendi bir teknik direktör, futbol oynamaktan başka bir şey düşünmeyen sorumluluk sahibi futbolcu grubunun olduğu bir kulübün fair play ödüllü taraftarı sıradanlaştı,

Ne oldu da ağzından küfür çıkmayan insanlar koro halinde küfür etmeye başladı,

Ne oldu da rakibe çiçek veren eller, sahaya çakmak fırlatmaya başladı,

Ne oldu da karegrofilerin sergilendiği tribünlerde meşaleler yanmaya başladı,

Ne oldu da seviye bu kadar çabuk “pik” yaptı.

Olaylara Konyaspor açısından bakarsak:

Konyaspor başkan ve yöneticilerinin, tıpkı futbolcularının saha içinde yaptığı gibi, bu akıl ve mantığı olmayan kişilerin sorumluluğunu taşıma, bu hastalıklı ruhları, bu virüsleri içlerinden temizleme zorunluluğu vardır. Bunları yok sayma, görmezden gelme, birkaç kendini bilmez klişesiyle geçiştirme lüksleri yoktur.

Ayrıca unutmamak gerekir ki; taraftar gruplarına centilmen taraftar olmanın mantık ve gereğinin ne olduğunu kavratılamıyorsa; taraftarlık kültürü, taraftar eğitimi gibi etik, ahlak ve fair play yolundaki bütün çabalar boşa gitmiş demektir. Bu yoldaki engelleri kaldırmak fair play ve centilmenliği özümsemenin bitmeyen başlangıç noktası olmalıdır.

“İyi kılıç kötü demirden olmaz”

Söylemenin yapmaktan daha kolay olduğu fair play, etik değer ve centilmenliği konuşmak yerine, centilmen ve değerli kalabilmenin kolaylaştırıcı yöntemleri harekete geçirilmelidir.

Fair play, etik değer veya centilmenlik gibi değer barındıran prensipler; maçtan maça, skordan skora, takımdan takıma, futbolcudan futbolcuya, hakemden hakeme göre değişebilecek davranışlar olmamalıdır.

Herşeyden önce nasıl centilmen kalınır? Sorusunun cevabı, kulübün ilke ve prensiplerine ilişkin belli bir yönetim anlayışını yansıtır.

Bu anlayışı tanımlayan taraftar felsefesini şöyle özetleye biliriz:

- Kulübün “toplu küfür, sahaya yabancı madde atma, rakip taraftarlar saldırı vb.” saldırgan taraftar davranışlarının hiçbir zaman ve hiçbir koşulda kabul edemeyeceği,

- Müsabaka öncesi ve sonrasında oyuna muhatap olan herkese “saygının esas” olduğu,

- Kişilerin onur, kişilik, namus gibi hassasiyetlerinin mutlak değerler olduğu, hiçbir gerekçenin aksi söylem ve davranışı haklı çıkar(a)mayacağı prensibini “ama”sız kabul edileceği,

- Fair play felsefesini konuşmak yerine kullanma zorunluluğu kabul edilmelidir.{jcomments on}

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş