Yrd.Doç.Dr. Recep CENGİZ- 16 Mayıs 2017 Sezon sonu yaklaşırken futbol dünyası bir savaş atmosferinde, müsabaka yönetirken “neye bakıp neyi görmeleri gerektiğini” bilmeyen hakemlerin cirit attığı müsabakalarda “birinin yumruğu, birinin tekmesi, birinin erotik dili, birinin orta parmağı”na TV futbol programlarının “delikanlı” yorumcusu  noktayı koyuyor “sen kimsin ulan!...”

  Anlayacağımız, futbol topunun her yerinden şiddet, küfür ve argo sızıyor. Yumruğu ve dili kalbinden daha hassas insanların olduğu bir toplumda yaşıyoruz.

Futbol dünyasında beceriksiz, fırsatçı, iş bilmez, saldırgan ve şiddet eğilimli kişilerin sonu gelmeyecek gibi çünkühepsinin sanki bir ikizi var.

Futbolda şiddete bakıldığında; şiddeti uygulayan, şiddete maruz kalan, şiddeti izleyen kişilerle; futbolu yöneten, futbolu pazarlayan veya futbol medyasının gördüğü aynı değildir. Bu yüzden çözüm önerilerinin kimin tarafından ortaya atıldığı, alınan kararların nasıl ve ne amaçla kullanıldığı kritik öneme sahiptir.  Dolayısıyla herkesin kabul ettiği istenmeyen şiddet davranışlarına karşı uygulama bütünlüğünün sağlanması  mümkün değildir.

Futbolda şiddet söz konusu olduğunda “Neden?” diye soruluyorsa, “anormal” bir eylemin var olduğunu anlamalıyız. Bugün şiddete karşı fair play’i öne sürüyorsak ve sonuçta alamıyorsak, kendimize sormamız gereken şey fair play’den anladığımız nedir?

Öncelikle “iyi” bir insan nasıl olunur, “iyi” olana nasıl erişilir, “başarı”, “mutluluk”, “saygı” ve “empati”nin ne anlama geldiğini kavramak için şiddet ve fair play arasındaki farkı anlamak zorundayız. 

***

Şiddet, vurma, kırma, kavga etme gibi istenmeyen kontrolsüz eylemlere dayanmakta.

Fair play ise dürüst ve adil bir oyunda sevgi ve saygı anlamına gelmektedir.

***

Şiddet, insana karşı gösterebileceğimiz, sempati ve doğal iyilik severliğin bastırılmasıdır.

Fair play, iyi ve kötü arasındaki sınır korumaktır.

***

Şiddet istenmeyen kötü bir tercih, 

Fair play insanın toplumsal yaşamda kendini gerçekleştirme meselesidir.

***

Şiddet, takıntılı bir biçimde spor yapma, yönetmek veya müsabaka izlememektir.

Fair play, bir müsabakada skor tabelasından daha önemli bir şeydir.

Şiddet rakiple hesaplaşma,

Fair play iç hesaplaşmadır.

***

Şiddet öğrenilir.

Fair play öğretilir.

***

Şiddet gücünü fizikten,

Fair play gücünü akıl, irade, sevgi, saygı ve değerden alır.

***

Şiddet her aşamasında fair play ve etik değerler konularıyla karşı karşıya olmaktır.

Fair play, etik düşünceye uygun kararlar alabilmek, iyi bir davranışın hangi ilke ve değerler barındığını anlamak, iyi bir spor yaşamının ne olduğu ve nasıl elde edileceği sorusuna cevap verebilmektir.

***

Şiddet eğilimli kişiler, ilişkilerinde uyumsuz, kaba, yıkıcı ve saldırgan bir kişilik,

Fair play eğilimli kişiler insan ilişkilerinde dürüst, güvenilir, adil ve şefkatli bir kişilik sergiler.

***

Şiddet kişilik bozukluğu, iletişimsizlik, eğitimsiz ve kültürsüz asosyal ve hoşgörüsüz bir yaşam sonucu,

Fair play,  zihinsel ve entelektüel çabalarının, hoşgörülü ve empatik bir çabanın ürünü olarak ortaya çıkar. Bu anlanda, bakış açısı çok önemlidir. Kimin şiddete ne anlam yüklediği, önlem ve çözüme nasıl baktığı önemlidir.

***

Şiddet sürdürülebilir ve her alanda arzu edilebilir bir durum değildir.

Fair play her türlü müsabaka ortamında sürdürülebilir ve arzu edilebilirbirdir.

***

Şiddet uygulanan insanlarda çoğunlukla güçlü bir aşağılanma duygusu ve algısal bir küçük düşürülmüşlük duygusu yaratır.

Fair play uygulanan insanlarda çoğunlukla güçlü bir özgüven, yüceltilme duygusu ve yüksek bir benlik saygısı oluşur.

*** 

Yapılan her şiddet eylemi, toplumda arındırılması şart olan ahlaki bir kirlenme yaratır.

Yapılan her fair play davranışı, şiddet eylemi, toplumsal yaşama uyum, huzur ve mutluluk olarak dönüşür. Yani insanların algısı değiştikçe beslendiği şeylerde değişir.

***

Sonuç olarak şunu vurgulayalım: Fransız toplum bilimci Durkheim’in, yıllar önce uyarladığı gibi, toplumsal olgular ancak toplumsal olgularla açıklanabilir. Buna göre, futbolda şiddetin temelinde “futbol algı ve kültürümüze” ilişkin temel soruları bilimsel olarak açığa çıkarmamız gerekiyor. Yoksa şiddetin futbolun bir parçası olmasının önlenmesini, para cezası, tribün kapatma veya seyircisiz oynama ile sağlanabileceğinin söylemek güç, sadece taraftar gruplarına bağlamak yeterli değildir. Bu cezalar caydırıcı değildir.

Aziz Yıldırım, Yalçın, Ufuk ve Emre Belezoğlu’na verilen cezalara “kargalar güldü!” biline…

Ekmek elden yoğurt gölden hepimize afiyet olsun.

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş