Ömer Gürsoy- 21 Nisan 2011

Bir yıl kadar önce Reha Muhtar, Erman Toroğlu ve Ahmet Çakar’ın birlikte yaptıkları programda ardı ardına yenir yutulur cinsten olmayan iddiaları dile getirmelerini eleştiren “Saçmalıklar Tragedyası” adlı bir yazı yazmıştım.

Orada ifade ettiğim bugün de geçerli olan temel derdimi anlatmaya çalışayım:

O gün de, ligin sonuna doğru geldiğimiz bugün de tragedya ustası Shakespeare’i bile kıskançlıktan mezarından kaldıracak senaryolar fink atıyor. Tragedya keçi ezgisi demek. Kalburüstü spor yoru(m)cularımız bir keçi inadı ile şedit, hamasi, kışkırtıcı bir dille futbolun güzelleşmesini engellemek için adeta el birliği yapmış gibi.

Tüm bu iddiaları ortaya atarken yoru(m)cular aslında sadece kendi piarlarını yapıyorlar. Ağızlarından çıkan her sözde, yaşanan gerçeklikleri nesnel bir zeminde analiz etmek, birikimi ve çözümleme yeteneği ile harmanlayarak olan ve olması gerekeni aktarmak gibi bir saik yol bu retorikte. Sadece güçlü ve şişkin egolar var.   

İşte o ego balonlarından üçü patladı ve tragedyanın yayınlandığı “Son Kale” yıkıldı. İki hafta süren, “sen bana söz vermiyorsun, konuşma, gösteririm sana...” bağırış çağırışlarının ve binbir hakaretin ardından Kanaltürk programa son verildiğini açıkladı. Bana göre Serhat Ulueren gibi bir moderatör olsaydı, iki güçlü ego arasında denge tutturulabilir ve bu tür bir program devam edebilirdi. Ama Reha Muhtar gibi “gerektiğinde” gladyatör kişiliğine bürünen bir moderatörün öğretmen tavrı, isyankâr ve konuştu mu sular seller gibi akan diğer iki yorumcuya set olamayınca bütün baraj yıkıldı. 

Son hafta “amigo yazar”lıktan “yorumcu”luğa manevra yapan Ercan Saatçi’nin programda “Fenerbahçe’ye karşı ne büyük oyunlar oynandığına dair” son günlerin popüler ifadesi ile “tatmin edici” ! yorumları da zevahiri kurtarmaya yetmedi. Şiddet yasasına göre ceza alan bir Fenerbahçe taraftarını bile savunacak hale gelmesinden sonra kendisine Merkez Başkanı Durmuş Yılmaz’ın veda konuşmasındaki bir cümleyle veda etmek istiyorum: Yapılanların kıymetini bilmeyi aşırıya götürürseniz, yaranma duygusuna doğru kaptırırsanız, işi doğru yapmazsınız, yanlış yaparsınız, aynı zamanda kendinize zarar verdiğiniz gibi, sizi buraya getirenlere de zarar verirsiniz.”

 “Son Kale düştü” dediysek programın adı öyle olduğu için. Yoksa memleketin neredeyse bütün kaleleri bu tür bir anlayışla işgal edildiği için daha ayakta duran birçok kale var.  

Hâlbuki yorumculuk sadece bağırış çağırış değil, en keskin, en kör gözüne, en hırçın, en taraf, en acımasız olma hali hiç değil. Bu ruh halinin evde, sokaktaki taraftarı nasıl tetiklediğini, toplumsal yaşamın temelini oluşturan “iyi insan”ı nasıl olumsuz etkilediğini hiçbir zaman unutmamak ve tekrar tekrar vurgulamak gerekiyor.    

Bir yıl önceki yazıyı şöyle bitirmiştim. “Shakespeare derki, “Bazı yıkılışlar daha büyük kalkınışların temsilcisidir” Umarım bu yıkıntının içinden Türk sporu ve yorumculuğu adına bir yeniden doğuş, kalkınış yaşanacaktır.”

“Son Kale”nin yıkılışının, “iyi insan”, “iyi taraftar”, “iyi yorumcu”nun inşasına katkı sağlamasını dilerim.{jcomments on}      

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş