16 Aralık 2011- Ömer Gürsoy

Daha önce ki yazılarımda “zaman sıkıştırması” içerisinde hamlesizlik durumuna düşen ve satrancı kaybetmeye mahkûm olan Futbol Federasyonu Başkanı Mehmet Ali Aydınlar’ın neredeyse ülkeyi kaosa götürecek şike yasasında yapılacak değişiklikler üzerine verdiği demeci görünce şok oldum:

 Diyor ki Aydınlar; “Yasa, Meclis’in işi, biz olayın dışındayız. O yüzden fazla bir şey söyleyemeyiz.” 

“Doğru, bu konu  Eskrim Federasyonu’nu ilgilendirirdi”! diyelim ve sormadan geçmeyelim: İlk şike yasası çıktığında zafer kazanmış edayla kanal kanal dolaşarak “Türk futbolunda milat olacak” diyen Aydınlar’ın yardımcısı Lutfi Arıboğan ve yönetim kurulu üyesi Yunus Egemenoğlu’nun  da mı söyleyeceği hiç  bir şey yok?

Bu konuda sözün bittiği yer burasıdır.Biz geçelim başka bir konuya..

          Bilim sporun neresinde?

     Dün Uluslararası Spor Araştırmaları Dergisi’nin Ankara’da düzenlediği Spor Araştırmaları Çalıştayına katıldım. Dergi’nin yöneticisi sevgili Süleyman Basa’nın daveti üzerine bir konuşma da yaptım.

Konuşmamda bahsettiğim konuları uzun zamandır bir köşe yazısı olarak ele alacaktım, bu vesile ile bugüneymiş.

Spor Araştırmaları ülkemizde bilim-piyasa ilişkisi ele alındığında ne kadar hayat buluyor? Uzun zamandır kafamı kurcalayan bu sorunun cevabını ararken geçtiğimiz günlerde Taha Akyol “TÜBA’da Sovyet Modeli” başlıklı yazısında eski YÖK Başkanı Kemal Gürüz’e atfen şu bilgileri veriyor:

Sovyetler Birliği’nde bilimsel eleman ve araştırma göstergeleri Batı’dan yüksekti! 10 bin çalışana düşen araştırmacı sayısı Sovyetler’de 85 iken Amerika’da 65, Almanya’da 53’tü!

Ayrıca, Sovyetler’de bilimsel araştırmacıların yüzde 98’i enstitülerde çalışıyor, buluşları orada kalıyordu. Batı’da ise araştırmacıların yüzde 60’ı piyasa ile ilişkili çalışıyordu.

Hemen hemen tüm bilimsel ve teknik verilerde Sovyetler hayli başarılıydı. Ama bu sistemi iflastan kurtaramadı.

Neden sorusuna Gürüz’ün verdiği cevabında benim kafamı kemiren sorunun cevabı da içkin. Sovyetlerde bilimsel araştırmaların enstitülerin içinde kalması, ekonomik ve sosyal hayata intikal etmemesi.

Bizde spor araştırması yapan akademisyenler enstitülerde çalışmıyor ama bu çalışmaların spor piyasasında ne kadar hayat bulduğu(!) da tartışma götürmez bir gerçek.. Mesela sporun bilimsel çalışmaları spor teşkilatı tarafından ne ölçüde değerlendiriliyor. 75 milyon nüfuslu ülkemizin spor alanında dünyanın bir çok ülkesinin gerisinde olmasında tesis yetersizliği, lisanslı sporcu sayısının azlığının yanında bilimsel çalışmalara kulak tıkamamızın etkisi de yok mudur? Tıpkı Sovyetler’de ki gibi bilimsel çalışmaların hayat bulamaması gibi.

Bu durumda akademisyenler de duymayacak kulaklara sporun bugünü ve geleceğine dair söz söylemek yerine kendi kabuğuna çekiliyor.

 Ama onlara da birkaç lafım var. Ülkemizde spor alanında çok önemli yapısal değişiklikler yapılırken; Spor Bakanlığı kurulurken, Şiddet ve Şike yasası yapılırken, Türk Sporunun Performans Planı hazırlanırken, Federasyonların performansları nasıl değerlendirilmeli ve geliştirilmeli  derken spor akademisyenlerinin bu konuyla ilgili bir görüşünü duydunuz mu?

Sovyetlerde olduğu gibi en nitelikli en bilimsel çalışmaları yapsanız bile bunu uygulamaya geçirecek mekanizmaların bırakınız içinde, periferisinde bile olmazsanız, aynı suda defalarca yıkanıp, aynı kötü sonuçlara mahkûm kalırsınız.

        Dün ki konuşmamım son cümlesi şöyle bitmişti: Bu çalıştayda ve diğer  bilimsel kongrelerde yapılan çalışmaların  kitap  sayfalarına mahpus edilmeden Türk spor piyasasında hayat bulması dileğiyle...{jcomments on}

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş