Ömer Gürsoy- 18 Haziran 2012 Bundan iki yıl önce bu köşede bir öngörüde bulunmuş ve yaklaşık 10 yıldır   ‘ha bugün ha yarın, testiyi kırdı, kıracak’ denilen Galatasaray’ın çok rahatlıkla ekonomik sıkıntılarından kurtulacağını yazmıştım.

 Elbette bu bir kehanet değildi, eldeki verileri, gelişmeleri okuma ve analiz etmeye dayanıyordu.

Hatırlayalım, bugün Beşiktaş’ın başına gelenler o zamanlar Mallorca doğumlu efsane raket Rafael Nadal’ın tüm çabalarına rağmen Real Mallorca’nın başına gelmiş ve Avrupa Kupasından ihraç edilmişti.

İşte o zamanlar çok iddialı bir yazıyla “Galatasaray stres testini geçer” başlığıyla şunları yazmıştım: “Dayanaksız sala binmiş giden kulüplerimizin bu gelişmeleri ne kadar takip ettiği bilinmez ama zaman sıkıştırması içerisine girecek olan yöneticilerimizin bu sürede kulüplerini sağlıklı bir yapılanma modeline hazırlamaları kaçınılmaz.”

Kaçınılırsa ne olacağını Beşiktaş’ta gördük.

“Peki, gereğini kim, nasıl yaptı?” dediğimizde ibre önceki Galatasaray Başkanı Adnan Polat’ı ve icraatlarını gösteriyor.

Polat, bir yandan başarısız saha neticeleri sonucunda medyanın eleştiri bombardımanını savuşturmaya çalışırken, bir yandan da kurumsallaşma ve mali disiplin uğruna örnek işler yaptı. Mesela Sportif A.Ş. ile Futbol A.Ş.’yi birleştirmekle kulübü mali yükten kurtardı. Arena Stadı’nın işini halletti. O zamanlar, yönetici Işın Çelebi ile Ankara siyasetinde ve bürokrasisinde çok sabırlı ve başarılı bir diplomasiyle yeni stadın bitmesi için nasıl çalıştıklarına dönemin Spor Bakanı Faruk Nafız Özak’a danışmanlık görevim sırasında bizzat tanıklık ettim. Bugün stat geliri 15 milyon dolarlardan 60 milyon dolarlar seviyesine gelmedi mi?

Üstelik Polat bu ülkede 12 Eylül Anayasası bile zaman içerisinde birçok değişikliğe uğrarken statükonun baskısına boyun eğmeden kulübün 30 yıldır değiştiril(e)meyen tüzüğünü değiştirdi. Kurumsallaşmanın önemli bir ayağı olan kulübü ve şirketleri profesyoneller eliyle yönetme iradesi gösterdi. Bazı kulüplerin yöneticilerine borçları 50 milyon doların üstünde iken o Galatasaray Kulübünü başkan adaylarının temlik baskısından kurtardı. Kulübün 4 yıl önce 100 milyon lira olan konsolide bütçesini bu yıl 360 milyon liraya yükseltti.

Öte yandan Polat’la mücadele öyle bir noktaya gelmişti ki, kulübün tüm geleneklerinin çiğnenmesi uğruna en yakın çalışma arkadaşı tarafından bile ihanete uğramıştı.

Bir de şöyle düşünün; ya Polat bir de sportif başarı elde etseydi, işte o zaman Galatasaray liselilerin hegemonyasına ne olacaktı? Polat’ın ardı kesilmeyen ihanetlere uğramasını sportif başarısızlıkla mı izah edeceğiz yoksa statükoya karşı verdiği mücadele ile mi?

Hele ki kulübe üye olmak için liseliler 500 lira öderken, liseli olmayanlar tam 20 katı yani 10 bin lira ödemek zorunda olmasına ne demeli? Bu azınlığın çoğunluğa hükmettiği yapıyı değiştirmek kolay mı?

 Kısacası Galatasaray’ın halka açılmasını isteyen devrimci Polat statükonun çarklarında öğütülmüş ve hala da öğütülmeye çalışılıyor, yenilikçilere ibret olsun diye!

Hadi bir kehanette daha bulunayım: Polat’ın başlattığı bu statükonun kırılması süreci er ya da geç nihayete erecektir. (Liselilerin etkilendiği ve eğitimini aldıkları Fransa’da bundan yaklaşık 200 yıl önce olan devrimin nedenlerinden birisi de “mantığın, köklü gelenekleri ve siyasal rejimin mutlakiyetçi eğilimlerini ortadan kaldırmayı emrettiğine kanaat getirmesi” olduğunu da hatırlatalım.) O zaman da Galatasaraylılar devrimci Polat’ı saygıyla anacaktır.{jcomments on}

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş