Ömer Gürsoy- 28 Eylül 2012  

Yolunuz bir gün Londra’ya düşerse mutlaka Arsenal’in Highbury’nin 500 metre güney batısına inşa edilen Emirates Stadı’na uğramaya çalışın.

Endüstriyel futbolun tüm gereklerini yerine getiren bu harika statta beni çok etkileyen geleneklerin sembolik temsilleri ve vefa örnekleri ile karşılaştım. Stadın ana giriş kapısından içeriye adım attığınızda karşınızdaki duvarda sözlük anlamı olan Arsenal’i simgeleyen silah figürleri ile sizi karşılanırsınız. Duvarın hemen önünde Arsenal taraftarlarının oyuyla belirlenmiş Arsenal’li oyuncuların forma, şort, ayakkabı gibi giydikleri spor malzemelerinin yer aldığı bir kapsülü görünsünüz. Hemen onun yanında da Arsenal’in efsanevi Teknik Direktörü Arsene Wenger’in bir büstü bulunur. Ve silah figürlerinin hemen altında kocaman harflerle yazılmış bir cümle size gülümser: Tarih ne kadar derinse kale de o kadar sağlam(yüksek) olur.

‘Vefa İstanbul’da bir semt adıymış’ sözü neredeyse bir atasözü gibi benliğimize yerleşmiş bir ülkenin çocuğu olarak hiçbir zaman bu manzarayı unutmadım. Bir Galatasaray, Fenerbahçe, Beşiktaş, Trabzon veya diğer takımlarımızın statlarında büstü yapılacak hiç böyle efsaneleri yok mu? Var, var olmasına da, ister kıskançlık diyelim, ister vefasızlık, böyle şeyler bizim ülkemizde olmuyor.

Mesela Trabzon’u ele alalım. 1967 yılında kurulmuş bir kulübün yaşadığı 6 şampiyonlukla İstanbul’un hegemonyasına son vermiş, bir, değil, iki değil en az 10 efsanesi var bu kulübün.

Özellikle bunların içinde birisi var ki, Trabzon tarihinin altın anahtarını elide tutuyor. Sokak aralarında limon kabuklarıyla oynayarak futbola başlayan ve Trabzon’un tüm şampiyonluklarında görev yapan, daha sonra Teknik Direktörlük görevi ile hem Trabzon’u şampiyonluk mücadelelerinin içinde tutmuş hem de A Milli Takımımızın bugüne kadar elde ettiği en büyük başarı da hep O’nun imzası var.

Önceleri “ne söylediğini anlamıyoruz” diye yerden yere vurulurken sonraları ne zamanki yavaş yavaş söylediklerini anlamaya başlandığında bu sefer de “amma da felsefe” yapıyor dediğimiz mütevazi bir kişilik. Tıpkı Neşet Ertaş gibi. “Kırşağar”dan çıkıp tüm ülkeye malolan, insan sevgisi mütevazılığı, hay huyun içinde olmadan aynı çizgisini koruyarak, felsefesini yaşamına uyarlayan bir kişilik: Evet Şenol Güneş’ten bahsediyorum. Arsenal’den Trabzon’a kadar uzanan bu hikâyeyi aklıma getiren de Trabzon’un Onursal Başkanı Mehmet Ali Yılmaz’ın Trabzonspor üstünden prim yapmaya çalışan sorunsal açıklamaları ve özellikle de Şenol Güneş’i “paracı” olarak nitelendirmesi olmuştur.

Fenerbahçe maçından önce Şenol Güneşle uzun bir görüşme yaptım. En ufak bir şekilde tartışmaların içine girmek istemediğini ve aynı üslupla cevap vermesi durumunda yıllardır savunduğu değerlere aykırı hareket edeceğini söyledi.

Güneş, özel görüşmelerde dahi ‘sade’ üslubunu korumayı bilir, ama unutmayın ki O Futbol Federasyonu Genel Kurulları’nda konuşma yapan tek teknik direktördür, yani üslubu sade ama cesareti âlidir. 

Hemşerim Neşat Ertaş’ın “gahır” dolu ömrünün ardından herkes onun ne kadar insan özellikleri olduğunu söyleyerek yadediyor. Güneş’i de önce manasız eleştirilerle “öldürmeye” çalışıp, sonra değerini bilmenin bundan ne farkı var?{jcomments on}

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş