Ömer Gürsoy- 22 Ağustos 2012 Mitolojik kahraman Sisyphos’un (Sisifos)’un hikâyesi bilinir. Tanrılar tarafından her sabah büyük bir kayayı Olimpos dağına çıkarmakla cezalandırılmıştır.

Ancak her akşam kaya aşağıya yuvarlanmakta buna rağmen bıkmadan usanmadan bu kayayı yuvarlaya yuvarlaya dağın tepesine taşımaya devam etmektedir.

Şakayla karışık, bazen kendimi köşe başlarını tutmuş “spor tanrıları” karşısında ”üzerine vazife olmayan işlere karıştığı için”! aynı şeyleri farklı şekillerde anlatmaya çalışmakla cezalandırılmış bir Sisyphos’a benzetiyorum.

Olimpiyat sonrasından, kıyısından köşesinden de olsa spor politikalarına değinen bazı bilanço hesapları yapıldı.

Biliyorum ki, birkaç gün sonra tekrar skor odaklı konulara dönülecek, sıcağı sıcağına ve aceleyle yapılan bu bilanço hesapları birkaç gün sonra soğumaya bırakılacaktır.

Hâlbuki bir sonuca varmak için doğru kişilere doğru bildiğiniz politikaları bıkmadan usanmadan anlatmak, taşı pardon sözü yuvarlamadan söylemek gerekiyor.

Bundan tam 8 yıl önce şu tespitte bulunmuştum: Bizim Başbakanımız sporu çok seviyor. Daha muhalefette iken kendisini Avrupa Basketbol Şampiyonası finalinde, daha sonra da Japonya'da Brezilya ile oynadığımız yarı final maçında görmüştüm. Başbakan olunca da bu durum değişmedi. Ama Başbakan’ın sporu sevmesini yeteri kadar değerlendirebiliyor muyuz? Her zaman sporun önünde engel olarak gösterilen siyasetçi mazeretinin bu kez geçerli olmadığını düşünüyorum. Başbakan Erdoğan, toplumumuzun her bireyinin spor yapması, spora öncülük edebilmesi ve toplumda sporun gelişmesi için ve de en önemlisi 80 yıllık spor politikamızı değiştirmek için ivedilikle özel bir çalışma başlatmalıdır.

Bunları söylerken, o dönemde elimde İngiltere Başbakanı Tony Blair’in Sydney Olimpiyatları’nın hemen sonrasında Spor Bakanı Kate Hoey’e yaptırdığı bir çalışma raporu vardı. Spor Stratejisi Uygulama Grubunda 47 uzmanın 6 ay süreyle katıldığı bu çalışmada “Herkes İçin Bir Spor Geleceği” başlıklı gelecek 10 yılı kapsayan “Spor Planı” hazırlanmıştı. Bu uygulama grubu; İngiltere’nin spor gelişimi tarihinde ilk defa hükümet politikasının belirlenmesinde spor için çalışan okullar ve yerel kurumlarda, topluluklar ve ulusal yönetim organlarında, spor gönüllüleri içinde ve adalet gruplarında her seviyeden insandan oluşturulmuştu. İngiliz hükümetinin her öğrencinin okulda ve okul sonrasında en az 2 saat süreyle yüksek nitelikli beden eğitimi ve okul sporu yapmalarına sağlamaya yönelik bir uygulama öncesinde yapılan seminerlerin ev sahipliğini Tony Blair yapmıştı. “Başbakan'ın Hizmet Desteği” ile yapılan ve okul müdürlerinin dahi katıldığı bu seminerlerde mutabık kalınan “evrensel ve yüksek nitelikli beden eğitimi” ilkesinin uygulamaya geçilmesine karar verilmişti. Ve hayata geçirildi.

Sonuç:

Büyük Britanya 2000 Sydney’de 11’i altın olmak üzere toplam 28 madalya, 2004 Atina’da 13’ü altın 49 madalya, 2008 Pekin’de 19’u altın 47 madalya ve  Londra’da 29’u altın 65 madalya aldı.

Türkiye: 2000 Sydney’de 3’ü altın 5 madalya, 2004 Atina’da 3’ü altın 10 madalya, 2008 Pekin’de 1’i altın 8 madalya ve  Londra’da 2’si altın 5 madalya.

Biz daha çocuklarımızı okul/spor ikileminden kurtarmak için Spor Bakanlığı ile Milli Eğitim Bakanlığı’nın eşref saatini beklersek değil 2020’de 2050’de de iki ileri bir geri gider dururuz, mehter takımı gibi.

 “Şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler” şarkısını yıllara sâri söylememek için kalıcı reformları hayata sokmalıyız.

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş