Ahmet  Talimciler- 16 Eylül 2013 Olimpiyatları neden kaybettik hengamesi altında yine asıl gündemimizi kaçırdık.

Nasıl kaçırmayalım ki, bir tarafta olimpiyatları alamadığımız için sevinme haklarını abartanlar öte yanda ise spor ruhu ile uyuşmayan ‘kına yüklü açıklamalar’ bulunuyordu. Aslında tüm bu tepkiler tam da bizi yansıtıyordu; çabuk öfkelenen, karşısındakinin duygu ve düşüncelerini değil kendisininkileri öne çıkartan ruh halinin ete kemiğe bürünmüş haliydi, tüm bu olup bitenler. Ne yazık ki sistemsizliği sistem olarak gören anlayışımız bir kez daha bize oyun oynuyordu! Ama biz yine yaşananlar sonrasındaki gelişmelerle gerçek anlamda yüzleşmek yerine etrafından dolanmayı tercih ediyorduk! Olimpiyat oyunlarını organize etmenin ne denli önemli olduğunu önce sportif boyutlar yerine siyasal/ideolojik boyutlar üzerinden açıklama yoluna giderek aslında nerede durduğumuzu da net bir biçimde ortaya koyuyorduk. Ancak ne acıdır ki olimpiyatların ilk kez bir Müslüman ülkede düzenlenmesi hayalimizi yıkan oyların bir kısmı yine Müslüman ülkelerden geliyordu. Her fırsatta muhafazakar demokrat olmakla övünen iktidarımızın sportif alanda özellikle şike ve doping konusunda takındığı tavrın, Batının spor ahlakı tarafından yerle bir edilmesi de oldukça manidardır. Spor tesislerini vaat edilen tarihten önce hazır etmek, yurdun dört bir yanını stadyumlarla donatmak sporun geniş kitleler ile buluşması anlamını taşımamaktadır. Başbakanımızın İstanbul ve spor aşığı olması önemlidir ancak sporun daha geniş kitleler ile buluşması için kişilerin değil sistemlerin varlığı ön planda tutulmalıdır.

            Geçtiğimiz Pazar günü sporumuzun en önemli sponsorlarından olan Ülker grubu adına Murat Ülker’in açıklamaları gözden kaçtı;"2015'e kadar futbol kulüp yönetimleri bu kötü gidişi düzeltirlerse, futbol eski itibarına kavuşursa desteklemeye devam ederiz. Bu ortamda neyi destekleyeceğiz" diyordu. Eski itibarına kavuşma sorunun altında 3 Temmuz 2011 tarihinde başlayan ve halen etkisini devam ettiren şike sürecinin yansımaları bulunuyor. En büyük sponsorun elini çekmesi takımlar açısından oldukça önemli bir kayıp olacaktır. Öte yandan son naklen yayın ihalesi ile Avrupa’nın en çok gelir dağıtan televizyon kurumlarından birisi olan Digitürk’ün durumundaki belirsizliğinde önümüzdeki dönemde kulüpler açısından sıkıntı kaynağı olacağını hatırlatalım. Türkiye’de futbol giderek şişen bir balon halini almıştır ve abartılı rakamlar üzerinden gerçekleştirilen transfer bedelleri eninde sonunda kulüp yönetimlerini içinden çıkılmaz bir aşamaya getirecektir. UEFA ve FİFA’nın ülkemizdeki kulüp yönetimlerinin ekonomik yapılarındaki belirsizlikleri sık sık gündeme taşımaları tesadüf değildir. Futbol lokomotifinin peşine takılan Türkiye sporunun önümüzdeki dönemde yaşaması muhtemel küçülmeden takımlar düzeyinde etkilenmesi, zaten sıkıntılar içinde yaşama savaşı veren pek çok spor dalının ve bu dallardaki sporcuların işlerinin iyice zorlaşmasına yol açacaktır.

            Bu ülkede sporun ve futbolun önündeki en büyük engel her şeyi bildiğini zanneden ve şişkin egoları ile günü kurtarmayı maharet bilenlerdir. Önümüzdeki on, on beş yıl için tüm ülkeyi kapsayan ve çocuklarımızı spora yönlendiren bir zihniyet devrimini hayata geçirmeliyiz. Böylesi bir adım, sportif mekanlar inşa etmekten çok daha fazla yaratıcı ve işlevsel olacaktır. Farklılıklarını olduğu gibi kabullenen ve onları bir arada yaşatabilme iradesini gösterebilen bir Türkiye, her açıdan daha yaşanır ve daha demokrat bir ülke olarak, dünya spor kamuoyunda da gerçekten hak ettiği yere erişebilecektir.{jcomments on}

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş