Doç.Dr.Ahmet Talimciler- 7 Ekim 2014​Ülke insanının kendisini kolaylıkla gösterebildiği, üzerinde düşünmeden konuşabildiği ortak bir alan olarak futbol ve siyaseti gösterebiliriz. Katılmak ve oynamanın gerektirdiklerini yerine getirmek yerine konuşmayı tercih eden toplumsal kültürümüz sayesinde her iki alan da ‘en iyisini biz biliriz’ diyenlerden geçilmemektedir. 

 Hayatı boyunca futbol topunun peşinde koşmamış kişilerin kendilerini dünyanın en önemli teknik direktörü veyahut futbolcusu gibi göstermelerine sık sık şahit olabilirsiniz.

Benzer durum özellikle ülke erkeklerinin en çok vakit geçirdikleri daha doğru bir deyişle vakti ziyan ettikleri kahvehanelerdeki siyaset üzerine yapılan konuşmalarda da görülür.

Yaşanan gelişmeleri olumlu veya olumsuz yanları üzerinden değerlendirmek yerine tamamen politik pozisyonuna göre ya da çoğu zaman kendi çıkarları açısından yorumlayan konuşmalarla ülke refaha eriştirilir. Herkesin her işi rahatlıkla yapabildiğini iddia ettiği bir ülkede, uzmanlığa itibar edilmez. Yaşananlardan herkes şikayetçidir ancak hiç kimse yaşadıklarında kendisinin de katkısı olduğu gerçeğini kabullenmez.

En iyiyi biz biliriz duygusu gün geçtikçe daha fazla toplumsal hayatımız içerisinde kökleşmeye ve dünya ile kurduğumuz bağlantıda kendi farklılığımıza daha fazla inanmamıza yol açar. Evrensel kültüre olan katkımız son derece sınırlı olmasına rağmen kendimizi dünyanın en gelişmiş ülkesi ve insanı gibi görmeye bayılırız.

Hayatın her alanında karşı karşıya geldiğimiz ülkeleri ve insanları pozisyonlarına, gelirlerine, başarılarına göre yaftalamak suretiyle hemen kendimizin onlardan ne kadar üstün olduğunu ortaya koyarız. Eleştiriye tahammül edemediğimiz için hemen suçlamaya ve karalamaya girişiriz. Sporun dostluk, kardeşlik olduğu sloganına her fırsatta sarılır ancak hiçbir zaman bunu hayatımızın içerisinde uygulamaya sokmayız. 

Fair-Play ifadesinin sadece dürüstçe oynamak olmadığını, bu kavramın arkasında aynı zamanda bir kültürel birikimin yattığı gerçeğini bir türlü göremeyiz, belki de görmek işimize gelmez. Sahtelikler üzerine inşa ettiğimiz küçük dünyalarımızda mutluluk oyunları oynayarak yaşadığımızı zannederiz. Ancak tuttuğumuz takımın yaptığı gerçek bir mücadelede ya da ülkemizde uygulanan politikaların yurt dışında yarattığı etkide aynı hayal kırıklığı ile karşılaşırız. Bahanemiz ise hazırdır, takımımız için hakemler başta olmak üzere pek çok unsur başarımızı engellemiştir.

Politik açıdan bakıldığındaysa, ister onların Müslüman olduğumuz için bizi kabullenmediklerini söyleyin, isterseniz de bizim güçlenmemizi istemiyorlar ifadesini kullanıverin. 

 Stadyumlara taraftarların gitmediği, her maçın boş tribünlere oynandığı bir ülkede, bu durum üzerinde en çok düşünmesi gereken kişi ülkenin spor bakanı olmalıdır.

Bizde ise spor bakanı şöyle bir açıklamada bulunuyor: ‘Bilet satışı ve vergi gelirleri arttı, durumdan gayet memnunuz’. Futbol medyasının en çok kazanan yorumcusu, bir zamanlar kendisinin de futbolcu olduğunu unutup şöyle diyor: ‘Her tarafı futbolcu olsa ne olur’. Taraftarlar maça gitmediklerinde spor bakanının durumdan memnun olduğu bir ülkede yorumcunun amiyane tabirlerle konuşması, kendisini dünyanın en büyük futbolcusu gibi gösterecek konuşmalar yapması yadırganmamalıdır. Çünkü burası ne yapsanız gider mantığının sonuna kadar işlediği bir ülkedir.

Futbol balonunu şişiren futbol medyası ile politikacılar böyle devam ederlerse kendilerine konuşacakları bir yapının oluşmasını hızlandıracaklardır. Uyarmaya gerek yok, nasıl olsa her şeyin en iyisini onlar gayet iyi biliyorlar!{jcomments on}

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş