Ahmet Talimciler- 29 Haziran 2015  Sporu özgül kılan yanlardan bir tanesi hiç şüphesiz içerisinde beklenilmeyen başarı öykülerini barındırabilme potansiyeline sahip olmasıdır.

Bu sayede spor geniş kitleleri motive edebilmekle kalmamakta aynı zamanda bir hedef peşinde bir araya da getirebilmektedir. Tüm bu olumlu yanlarına karşın spor içinde yapıldığı dünyanın diğer alanlarında olduğu gibi benzer eğilimlerden etkilenmekte ve eşitsizliklerin üretilmesine de katkıda bulunmaktadır.

Maddi güç, iktidar ilişkileri vb. gibi pek çok değişkenin tıpkı gündelik hayatımızda olduğu gibi sportif alanda da karşılıkları vardır. Her şeyin metalaştığı ve bu sürecin etkileri ile birlikte paranın, sporun özgül ruhunu da yaraladığı bir dönemden geçiyoruz. Büyük organizasyonlarda genelde maddi koşulları daha iyi pozisyondaki ülkelerin başarılarına şahit oluyoruz.

Şampiyonlar ligi örneğinde son dönemde yarı final oynayan üç takımın hep aynı ekipler olması ve kupayı almaları, işin maddi boyutunun eşitsiz bir yapıyı güçlendirmesinin işaretleridir. Benzer durumu ülkemizin süper liginde de görmekteyiz, her yıl aynı takımların şampiyonluk mücadelesi vermeleri ve bu ekipler ile diğerleri arasındaki makasın açılması tesadüf değildir.

Tüm bu gelişmelere rağmen sporun içerisinde yer alan ‘sonucun belirsizliği’ ilkesi, bu alanı farklı şekilde görebilmemizin koşullarını da yaratmaktadır. Oynamadan kazanılmaz ifadesi, karşılaşma öncesi mutlak favori gösterilen takımların ya da kişilerin hüsranlarına dönük bir klişedir. İçerisinde rakibi küçük görmemeyi, şansı, hava koşullarını, öngörülmeyen pek çok durumun sportif müsabakalar için olası bir durum olduğunu bize anlatır. Küçüklerin ya da güçsüzlerin büyükleri/güçlüleri yendikleri anlar hayatın içerisinde her an her şeyin olabileceğini göstermesi açısından çok değerlidir.

Mucizevi başarılar üzerinden yıllar geçse de unutulmaz, kendilerini kaybedenler olarak gören kitleler açısından böylesi başarılar, hayatlarının dönüm noktalarıdır. Taraftar aidiyeti açısından da böylesi anlara tanıklık edebilmiş olmak paha biçilmezdir. Çünkü bu dakikaların anlatımı bir ömür boyu sürecektir ve değerlerini hiç ama hiç yitirmeyeceklerdir.

Pınar Karşıyaka yirmi sekiz yıl sonra basketbol lig kupasını havaya kaldırdı ve bu başarının arkasında takımın koçu Ufuk Sarıca’nın başlıktaki sözünün büyük bir etkisi oldu. Bir sözün kupayı getirdiğini söylemiyorum ancak bir söz ve o sözün etrafında kenetlenmiş takım ile taraftarların birlikteliği kupanın gelmesini sağladı. Pınar Karşıyaka basketbol takımı yarı final ve final karşılaşmalarında elediği rakipleri ile kıyaslanmayacak kadar küçük bütçelere sahip bir takım.

Öte yandan rakiplerinden çok daha fazla basketbolu yaşayan bir ilçe ve gerçekten basketbolu bilen bir taraftar topluluğunun desteği ile karşılaşmalarını oynuyor. Elde edilen başarı sonrasında Karşıyaka taraftarlarının, kulüp bayrağını İstanbul Boğaz Köprüsüne asmaları ve eğlencelerini günlerce sürdürmüş olmaları ise fazlasıyla haklarıdır.

Bu başarı ülkemizde özellikle süper ligde mücadele eden şampiyonluk yaşamamış Anadolu kulüplerine örnek olmalı. Sadece parasal güç veya kadro derinliği ile şampiyonlukların gelemeyeceğini, bunlardan çok daha önemli olanın bir ideal etrafında bir araya gelebilmek ve mücadele edebilmek olduğunu görmeleri gerekiyor.

Sportif alanlarda da gündelik hayatımızda da daha fazla insani öykülere ve başarı öykülerine ihtiyacımız var. Her ne kadar içinden geçtiğimiz yıllar bizleri birbirimizden uzaklaştırsa da, bir arada mutlu olabileceğimiz hayaller ve o hayalleri hayata geçirebilmek hepimize iyi gelecektir. Hayallerin asılsız olmadığını tüm ülkeye yeniden hatırlattığın için çok teşekkürler Pınar Karşıyaka.{jcomments on}

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş