Ahmet Talimciler-  5 Ekim 2015 Vefa duygusundan yoksun olanlar ülke futbol tarihine Anadolu’nun çıkarttığı son şampiyon Bursaspor’un başındaki isim olan Ertuğrul Sağlam’ın canını yaktılar.

Alınan kötü sonuçların faturasını teknik direktöre keserek rahatlama kolaylığı kadar başarı fetişizmine aşık taraftar kitlesi tam da kendisinden beklenileni yaptı. Bursaspor’un beşinci büyük olarak anılmasında çok büyük katkısı olan bir ismi istifaya davet ederek adeta ‘sende mi brütüs’ dedirten bir eylemi taraftarlıkmış gibi sundu. Saha içerisinde göz yaşlarına hakim olamayan Ertuğrul Sağlam, basın toplantısındaki ifadeleri de çok dikkat çekiciydi. “Bugün zor bir gündü. Bir grup taraftar diyeceğim ama diyemiyorum. Çünkü stadın geneline yayıldı bu iş. Hayatımda ilk defa bir taraftar grubu beni istifaya davet etti. Ne acıdır ki buda Bursaspor taraftarı oldu. Çok fazla konuşamıyorum. Bizim için acı bir gün oldu. Bunları ifade etmek zor geliyor bana Demek ki yaşayacakmışız”.Halbuki aynı taraftarlar bir zamanlar kendilerini şampiyon yapan ve şampiyonlar ligi rüyasının içerisine sokan kişi için şöyle bağırıyorlardı: Söyleyin kimde var böyle bir adam. Adam gibi adam Ertuğrul Sağlam. Başarıya endeksli taraftarlık sayesinde ülkemizde her sezon onlarca teknik direktör kıyımı yaşanır.

Teknik direktörler tıpkı hakemler gibi futbolun yalnız adamlarıdırlar. Aralarındaki tek fark teknik direktörlerin maçların öncesinde ve sonrasında yaşadıkları ile ilgili olarak yorumda bulunabilme özgürlükleridir. Her türlü başarısızlık karşısında ilk gözden çıkartılacak olan kişinin teknik direktör olacağını bilmek ve bu şekilde takımınızı bir sonraki haftaya hazırlayabilmek hiç de kolay değildir. Başarılı olduğunuz zaman bile başarı içindeki payınızın göz ardı edilebileceğini hatta hiçbir payınızın olmadığı şeklinde açıklamaların yapılabileceğini de unutmamalısınız. Çünkü bu topraklarda sabretmenin bir erdem olduğunu söylemeyi çok seven insanlar topluluğunun taraftar olarak sabretmemeyi erdem haline getirmeleri şaşırtıcı değil.

Benzer tuhaflıkların sezon başından bu yana Galatasaray teknik direktörü Hamza Hamzaoğlu’nun başında da dolaştığını verilen tepkilerden görmekteyiz. Geçen sezonu üç kupa ve dördüncü yıldız ile kapatan teknik direktörün yetersizliğinde dönük yorumlar, istifa sesleri ve hepsinden önemlisi yönetimin hocasından rapor istemesi durumun ne kadar tuhaf olduğunu gösteriyor. Yönetsel zafiyetlerini gizlemek ve kendi koltuklarını korumak için teknik direktörlerini yem olarak kullanmaktan çekinmeyen zihniyet, taraftarlara şirin görünmenin faturasının kendilerine de çıkacağı gerçeğini bir türlü idrak edemiyor.

Hayatı basit ve kuralları içerisinde yaşamaktan her zaman imtina eden insanların ülkesinde futbol da tıpkı hayatımız gibi keşmekeş içerisinde ve gelgitlerle yaşanıyor. Her yıl milyonlarca lira etrafa saçmamıza rağmen neden bir türlü istediğimiz yerde olmadığımızın yanıtlarını biraz da bu bize özgülük içerisinde aramamız gerekiyor. İşler istediğimiz gibi gitmediğinde kan değişikliğine giderek teknik direktörü değiştirdiğinizde başarı kısa sürede gelir gibi olabiliyor.

Ancak her yeni gelen ismin kendi kadrosu ve istediği oyuncularla çalışma arzusu ile sezon ortasındaki ara transfer döneminde bütçe açığınız artmaya devam ediyor ve sonuçta istenilen başarı da bir türlü gelmiyor. Çok özendiğimiz futbolu başka türlü oynadığını düşündüğümüz yerlerde ise durum bizdeki gibi yaşanmıyor çünkü hem yönetsel anlayış hem de taraftarların kulüpleri ile kurmuş oldukları bağlantı, bizdekinden çok ama çok farklı.

Skora endeksli olarak yaşayan ve kendisini tutmuş olduğu takımı ile özdeşleştiren bir taraftarı ne dördüncü yıldız, ne alınan kupalar ne de ezeli rakibin yenilmesi kesmeyecektir. Çünkü bu kişilerin asıl dertleri takımlarının başarısından çok kendi hayatlarındaki başarısızlıkların üzerlerini örtme gayretidir. Kulübe de yalnız bırakılan ve gözyaşlarına boğulan teknik direktörler aslında bu topraklardaki insanların gerçek temsilleridir. Futboldaki davranış tarzlarımız aslında gündelik hayatımızdaki yansımalardır ve görünen o ki her geçen gün biraz daha duygusuz, kötü, vefasız, başarı sarhoşu ve sevgisiz insanlar haline geliyoruz.{jcomments on}

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş