Ahmet Talimciler- 12 Ekim 2015 Futbolun saha içindeki en önemli aktörlerinden birisi olmasına rağmen en fazla eleştirileni hiç kuşkusuz hakemlerdir.

Hatalar oyunu olarak adlandırılan futbolun içerisinde yaşanan doksan dakikanın tek hakimi konumundaki hakemlerin tüm dünyada zaman zaman eleştirildiğini biliyoruz. Ancak, muhtemelen hiçbir yerde ülkemizde olduğu gibi maçın bitiminden itibaren ‘pozisyon dedektifliği’ üzerinden lime lime edilen hakemler bulunmamaktadır.

‘Hatasız kul olmaz’ şarkısını da lafını da çok seven insanımız her nedense iş, saha içerisinde saniyeler içerisinde karar vermek suretiyle oyunu yöneten hakemlere geldiğinde çok ama çok farklı davranmaktadır.

Mesleki formasyonun son derece düşük olduğu ve herkesin her işi yapabildiğini zannettiği bir ülkede, futbolda payına düşeni fazlasıyla alacaktır. Saha kenarında güvenliği sağlamakla görevli polisin, yedek kulübesinde teknik direktöre oyuncu değişikliği konusunda akıl vermeye kalkıştığına yıllar önce televizyon ekranlarından şahit olmuştuk. Özellikle toplu mekanlarda seyredilen karşılaşmalar takımın teknik direktöründen futbolcusuna kadar laf yetiştirmekten çekinmeyen ve her şeyin en iyisini bildiğini zanneden taraftarlardan geçilmez.

Hayatları hakkında karar vermekten aciz olan insanların, saha içerisinde karar veren hakemlerin kararlarını sorgulamaları ve onların neyi, nasıl yapmaları gerektiği konusunda ahkam kesmeleri de tesadüf değildir.

Taraftarlar açısından tüm bu olup bitenleri kısmen de olsa anlayabiliriz çünkü takımının başarısızlığı söz konusu olduğunda tipik suçlu bulma davranışı devreye girer. Hiç şüphesiz en büyük suçlu da sahanın içinde ve dışında en yalnız olan kişi olan hakemlerdir. Onların herhangi bir destekçileri olmadığı gibi onları koruyup, kollayan da bulunmamaktadır. Tam tersine kurtlar sofrasında çaldıkları kadar çalmadıkları, gördükleri kadar görmedikleri nedeniyle de suçlanmaya hazır pozisyonda tutulmaktadırlar.

İşin bir de medya boyutu bulunmaktadır ki hakemler bile kendi pozisyonlarını, içlerinden çıkmış ağabeylerinin söyleyeceklerine göre ayarlamak zorunda kalmaktadırlar. Her hafta onlarca program içerisinde masaya yatırılanlar mutlaka ama mutlaka hakemlerdir. Futbolun, futbolcuların, teknik direktörlerin hatta yöneticilerin bile es geçildiği ama hakemlerin hiçbir zaman yok sayılmadığı program türleri sayesinde ülke hakemliği, her yıl bir hakemine daha düdük astırmayı sürdürmektedir.

Hakemlerin ‘kaşar’ nitelemesine tabi tutulduğu ve bu durumun normal kabul edildiği bir ortam içerisinde, hakemlik müessesesi her geçen gün biraz daha zarar görmektedir. Ne yazık ki, bu durumun yaratılmasındaki etmenlerin başında eski hakem yorumcuları ve onların kabare tiyatrolarını andıran oyunculukları gelmektedir.

Hakemin hakemin kurdu olduğu bir doğa durumu içerisinde yaşamak durumunda kalan genç hakemler ise daha başından itibaren bir takım eksiler ve eksikliklerle düdük çalmaya başlamaktadırlar. Ne yaparlarsa yapsınlar hiçbir tarafa yaranamayacakları gibi en küçük bir hata sonucunda yerden yere vurulacaklardır. Hatta çıkıp özür dileseler bile,  yaptıklarının Türk hakemliğine zarar verdiği ve şov yaptıkları söylenecektir.

Son on yıl içerisinde yaş haddinden önce düdüklerini çeşitli nedenlerle asmak zorunda kalan bazı isimleri hatırlayalım: Serdar Tatlı- Bünyamin Gezer-Cem Papila-Serdar Çakman-Selçuk Dereli-Halil İbrahim Dinçdağ ve son olarak Deniz Çoban. Sahadaki en kıymetli formanın hakeme ait olduğunu söyleyen sevgili dostum, yıllar önce şöyle yazmıştı: “Bir ülkenin futbol düzeyi, ‘hakemlik’ kavramına nasıl yaklaştığı, hakemlerine hangi düzeyde saygınlıkla davrandığı ile paralellik taşır”*. Hakemlerimizin karşı karşıya kaldığı muameleye baktığımızda durumun ne kadar kötü olduğunu söylemeye bile gerek yok!!

*Cem Can, İlkelerimizi Kim Yazacak, Moss kitap 2012, Yay. Haz. Ahmet Talimciler-Hakan Can. {jcomments on}

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş