Doç.Dr.Ahmet Talimciler- 16 Haziran 2014 Türkiye’de spor tarihini yönlendiren kulüpler olarak her daim aralarındaki rekabet ilgi çekici olan Fenerbahçe ve Galatasaray arasında son dönemde yaşananlar, giderek içinden çıkılmaz bir hale bürünmüştür.

Futboldan başlayarak diğer spor dallarında da süren tatlı rekabetin yine futbol üzerinden başka bir aşamaya geçtiğine hep birlikte tanıklık etmekteyiz. Sporun ülkemizde futbolun yaşadığı ekonomik dönüşümle birlikte rekabetin boyutları rakibini alt etme mantığı içerisine hapsedilmiş olup yeni dönem bambaşka bir anlayışın yaşanmasına neden olmuştur. Buradaki en önemli figürler hiç kuşkusuz yöneticilerdir, ilginç olan nokta ise yöneticilerden başlayan şiddet dalgasının faturasının her defasında taraftarlara kesiliyor olmasıdır. Tribünlerin her defasında daha fazla gerilmesine yol açanların yöneticiler olduğu ve onların konuşmanın şehvetine aldanmalarının ardından mücadelelerin her defasında daha fazla hakkaniyetten uzak hale dönüşmesinin önü açılmaktadır. Kartopu etkisi ile her maç -sadece futbol maçları değil- dostluğun yerini biraz daha fazla düşmanlığa bıraktığı ve bir sonraki maçta yaşanacak nefretin dozajını arttırdığı bir hale bürünmektedir.

Ezeli rakibimiz ebedi dostumuz masalı/yalanı hangisini isterseniz kullanabileceğiniz bir klişe olarak medya tarafından her defasında dolaşıma sokulmaktadır. Ezeli rakipleri için kapalı kapılar arkasında söylemediğini bırakmayanların, kameraların önünde beyaz dişlerini göstermek suretiyle sırıtmaları, aslında ne kadar yapmacık olduklarını ortaya koymaktadır. Ancak bu yönetici modeli ile birlikte ülke tarihinin en eski rekabetinin geleceğinin altına biraz daha fazla dinamit taşınmaktadır. Kendimizi aldatmaktan vazgeçmemiz gerektiğini daha öncelerde de belirttim, fakat gelmiş olduğumuz noktanın geriye döndürülebilmesi artık pek mümkün gözükmemektedir. Kendi yönetsel hatalarının bedellerini rakipleri üzerinden ödetmek isteyen zihniyet sayesinde, birbirlerine düşman takımlar yaratmayı sürdürüyoruz ve kendimizi rahatlatmak için de ezeli rekabet masalına başvuruyoruz. Sahaya futbolcuların yanında çıkan çocukların üzerlerindeki formanın rengi bile problem teşkil ediyor. Bırakın Metin Oktay ve Can Bartu gibi ebedi dostlarının formalarını giyebilmeyi, formaları değiş tokuş bile edebilecek bir anlayıştan bile uzağız.

Aziz Yıldırım her defasında kendilerinin şike yapmadıklarını vurguluyor ve asıl şikecilerin Galatasaray kulübü olduğunu örneklerle kamuoyuyla paylaşıyor. Üzerinden yirmi yıl geçmiş olmasına rağmen hala Galatasaray kulübünün 8-0 kazandığı Ankaragücü maçına göndermede bulunulmaya devam ediyorsa hiç kuşkusuz benzer bir durum Fenerbahçe için de yaşanacaktır. Fenerbahçeliler her ne kadar şike sürecinde kendilerinin bir suçları olmadığını beyan etseler de hatta yeniden yargılama süreci ile birlikte beraat bile etseler, benzer ithamlarla karşılaşacaklardır. Şike meselesinin ülke içerisinde yarattığı gerilim kulüpler arasındaki ilişkilerin de iyice sıkıntılı bir hale dönüşmesine yol açmıştır. Şiddetin daha fazla yer kaplamasının arkasında şikenin yarattığı gerginlik ve yöneticilerin açıklamalarının da etkisi bulunmaktadır.

Şike süreci ve ardından yaşadıklarımız üzerinde sosyolojik açıdan düşündüğümüzde Galatasaray kulübünün yapısının ve kendisine biçtiği misyonun sorgulanması ufuk açıcı olacaktır. Ezeli rekabette yaşananlara da bu pencereden baktığımızda ilginç bir Türkiye portresi bizi karşılamaktadır ki bu daha geniş bir yazının konusudur.{jcomments on}   

Tweet

Tweetle                      Paylaş                        Paylaş